ฉินเฉาเดินตามเฉิงอิงและโจวซูปินเข้ามาในสำนักงานชายผู้สวมเครื่องแบบทหารคนหนึ่งที่น่าจะมีอายุประมาณ 50 ปีร่างกายของเขาแผ่รังสีของความสง่างามออกมา เขากำลังอ่านเอกสารบางอย่างอยู่“ผู้อำนวยการหลี่ รายงานค่ะ ฉันนำคนมาส่งแล้ว”เฉิงอิงขออนุญาต หลังจากที่เข้ามาเธอก็ทำความเคารพชายในเครื่องแบบทหารคนนี้“ต้องลำบากเธอแล้ว”ผู้อำนวยการหลี่เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นโครงหน้ารูปสี่เหลี่ยมเขามีคิ้วตรงดั่งกระบี่ ความประทับใจแรกที่ฉินเฉามีให้แก่เขานั้นคือเขาดูเป็นคนที่มีความชอบธรรม“นี่คือสหายเสี่ยวฉิน คนที่องค์กรเป็นคนส่งมาสินะ”ผู้อำนวยการหลี่พยักหน้าให้ฉินเฉา “เดินทางกันมาไกล มานั่งลงและพูดคุยกันก่อนเถอะ อย่าได้เกรงใจเลย คิดเสียว่าอยู่ในบ้านของตัวเองก็แล้วกัน”เขายื่นมือไปชี้ที่โซฟาตัวยาวสีดำฉินเฉาไม่เกรงใจ เขานั่งลงไปทันทีเฉิงอิงที่อยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วใส่เขาผู้นำมีมารยาทกับเขา เขาก็นั่งลงไปจริง ๆ! เขาทำอย่างที่ว่าจริง ๆ!“หัวหน้าเฉิง มานั่งด้วยกันสิ จะเกรงใจอยู่ทำไม”ฉินเฉาทำตัวราวกับอยู่บ้านตัวเอง เขากล่าวเชิญเฉิงอิงอย่างอบอุ่นยิ่งไปกว่านั้น ไม่รู้ว่าเขาเจตนาหรือไม่ตั้งใจ ถึงได้ไม่สนใจโจวซูปินที่อยู่ใกล้ ๆทั้งสองคนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน อยากจะเปิดหน้าต่างแล้วจับผีที่น่ารำคาญคนนี้โยนออกไป“พวกเราไม่นั่ง พวกเราไม่ได้เหนื่อยอะไร!”เฉิงอิงคิดในใจว่าผู้ชายคนนี้น่าเกลียดจริง ๆ เขาไม่เข้าใจกฎระเบียบเอาเสียเลยโจวซูปินที่ยืนอ
