บทที่ 209 เย็นวาบไปจนถึงแก่นกลาง
น้ำเสียงของหลินหม่านซางค่อนข้างดุดัน ราวกับอาจารย์หมอที่มีอายุกำลังสั่งสอนหมอหน้าใหม่
หากจะดูตามอายุ หลินหม่านซางนั้นมีอายุมากกว่าฉินซานไห่มากพอสมควร
แถมด้วยชื่อเสียงในแวดวงของหลินหม่านซาง สามารถกล่าวได้เลยว่าเขาไม่สนว่าคำพูดของตนจะไปขัดใจคณบดีฉินหรือไม่
กลับกัน ฉินซานไห่ต่างหากที่ควรคำนึงถึงความรู้สึกของหลินหม่านซาง
ที่เป็นเช่นนี้ เพราะในฐานะผู้เชี่ยวชาญที่มีระดับอย่างหลินหม่านซาง หากโรงพยาบาลเมืองจินไม่ต้องการแล้ว อย่างไรก็ยังมีโรงพยาบาลอื่น ๆ คอยจ้องจะแย่งตัวเขาอยู่แน่นอน
เมื่อถึงเวลานั้น แม้แต่เมืองหลวงและเมืองใหญ่ ๆ อย่างมหานครเซี่ยงไฮ้และกรุงปักกิ่งก็มีโอกาสยื่นข้อเสนอให้กับหลินหม่านซาง
บรรดาแพทย์หนุ่มที่อยู่โดยรอบต่างมองฉินซานไห่อย่างตั้งใจ พวกเขาคาดหวังให้คณบดีฉินตัดสินใจลงโทษเจี๋ยเป่า ผู้ไม่รู้จักที่สูงที่ต่ำให้สาสม
ทว่าการกระทำต่อไปของฉินซานไห่กลับทำให้ทุกคนผิดหวัง
ทุกคนเห็นฉินซานไห่เอนกายลงไปด้านหลังเล็กน้อย เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ความเงียบกลับบอกได้ทุกอย่าง
ในขณะที่หลินหม่านซางพอใจเป็นอย่างมากกับผลลัพธ์นี้ จึงกล่าวออกมาอย่างภาคภูมิ
“อืม ดูเหมือนว่าคณบดีฉินจะรู้สึกเห็นด้วยกับคำพูดของผมอย่างมากทีเดียวนะ!”
เมื่อพูดจบ หลินหม่านซางหันไปมองบรรดาหมอหนุ่มที่กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว
บรรดาหมอหนุ่มเหล่านี้ยังไม่คู่ควรที่จะประลองกับเขา
“แต่ผ
