ดวงตาของหั่วเหยียน มันให้เขาจุดบุหรี่ให้จริงๆ!“เจ้าคิดเหรอว่าจะหลบได้! เจ้าประเมินคาถาเพลิงของคุนหลุนต˹าไปแล้ว!”สิ้นเสียงของเขา มือทั้งสองข้างก็พลันขยับวาดอักขระอย่างต่อเนื่อง ลูกไฟก็ลอยพุ่งไปด้านหลังราวกับโดนใครดึงไป ก่อนที่ลูกไฟนั้นจะเบี่ยงทิศทางและพุ่งเข้าโจมตีแผ่นหลังของฉินเฉาอีกครั้งหนึ่ง“โอ้ มีระบบนำวิถีด้วยหรือไง”ฉินเฉาไม่ได้หันหลังกลับไปมอง แต่ก็รู้ว่ามีอันตรายอยู่ด้านหลังทันใดนั้นแขนสีดำสองข้างก็ยื่นออกมาจากแผ่นหลัง และจับลูกไฟที่ส่งเสียงคำรามเอาไว้อย่างมั่นคง“ฮ่า ๆ ๆ ทำอะไรมุทะลุจริง ๆ”เมื่อหั่วเหยียนเห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะออกมาอย่างมีความสุขในขณะที่ภูตผีหลัวซากำลังจับลูกไฟอยู่นั้น ลูกไฟก็พลันลุกโชนขึ้นทันทีทันใดนั้นเปลวไฟสีน˺าเงินม่วงก็ลุกลามจากแขนสีดำทั้งสองข้างไปทั่วร่างกายของฉินเฉา“เจ้าคิดว่าเพลิงสวรรค์เป็นเพลิงธรรมดา ๆ หรือไง?”เมื่อเห็นฉินเฉาทำหน้าประหลาดใจ หั่วเหยียนก็กล่าวพร้อมรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “เพลิงสวรรค์คือเพลิงอันแข็งแกร่งที่ข้าใช้เวลาฝึกฝนมานานหลายร้อยปี หากสัมผัสถูกตัวเพียงเล็กน้อย มันก็จะแผดเผาไปทั่วร่างกายของเจ้า เจ้าหนุ่มแซ่ฉิน ถึงแม้ว่าเจ้าจะเป็นคนที่มีพรสวรรค์แต่ก็น่าเสียดายที่เจ้าเลือกยืนผิดฝั่ง ปล่อยให้เพลิงสวรรค์แผดเผาเจ้าไปเสียเถอะ”ทุกคนมองฉินเฉาที่ถูกเปลวไฟลุกท่วมสวรรค์ คนที่มีพรสวรรค์อันโดดเด่นต้องมีจุดจบแบบนี้งั้นเหรอ?พวกเขาจ้องม
