นไม้ยังคงอุดมสมบูรณ์และเขียวชอุ่มอยู่เช่นเดิม“ร่างอวตารของภูตผีหลัวซา!”เมื่อรู้ความสามารถของฉินเฉา ซานเส้าก็รู้ได้ทันทีว่าเขาเพิ่งโจมตีอะไรไป“ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะหลบได้”“ฉันไม่ต้องการที่จะสู้กับนาย ตกลงมั้ย?”ฉินเฉาเบ้ปาก “ถึงฉันจะสู้กับนายไป แล้วนายกลายร่างเป็นฉันก็ยังเปล่าประโยชน์อยู่ดี”“ก็ลองดูสิ!”ซานเส้าโกรธมาก เขาคิดว่าฉินเฉากำลังดูถูกเขาอยู่ในมือของเขาถือกระบี่เล่มยาวสีดำเอาไว้ รูปร่างหน้าตาของมันเหมือนกับกระบี่หยินหยางราชันย์มาร เขารีบพุ่งเข้าไปหาฉินเฉาทันที“โอ้! แม้แต่กระบี่ของฉันก็ยังโดนเลียนแบบไปด้วย”ฉินเฉาเรียกกระบี่หยินหยางราชันย์มารของตัวเองออกมาเช่นเดียวกัน กระบี่เล่มนี้ปลดปล่อยปราณของมังกรทั้งสองตัวออกมา“อืม ฉันรู้ว่านายก็ไม่ได้รู้สึกดี วางใจเถอะ พวกเรามาทำให้พวกนั้นไม่มีความสุขกันเถอะ”ฉินเฉากล่าว จากนั้นเขาก็คว้ากระบี่เข้าฟันใส่ซานเส้า“กระบวนท่า จันทร์เสี้ยว!”จันทร์เสี้ยวสีดำพุ่งเข้าไปโจมตีใส่ซานเส้าทันที“กระบวนท่า จันทร์เสี้ยว!”ซานเส้าไม่กล้าหันหลังให้ กระบี่ในมือวาดจันทร์เสี้ยวออกไปด้วยเช่นกันจันทร์เสี้ยวสองดวงพุ่งเข้ามาปะทะกัน สุดท้ายมันก็ฟันกันและกันก่อนที่จะจางหายไปพร้อม ๆ กัน“เหมือนกันแม้แต่ระดับขั้นเลยงั้นเหรอ? เป็นความสามารถที่น่าสนใจจริง ๆ”ฉินเฉาปรบมือแล้วเอ่ยชื่นชม“แต่มันก็แค่นั้นแหละ ซานเส้า ฉันไม่มีความอดทนพอที่จะมาเล่นกับนายแล้ว นายก็รู้ว่าของเลียนแบ
