“พี่ใหญ่ฉิน หยะ อยู่ที่ไหนกันแน่….”หลังจากที่หยวนเมิ่งเข้ามา เธอก็พบว่าด้านในกระท่อมของฉินเฉามีแต่เตียงไม้เท่านั้นที่ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ส่วนอย่างอื่น ทั้งโต๊ะ ทั้งเก้าอี้ล้วนพังเละราวกับเป็นเศษไม้นอกจากนี้บนผนังยังมีรูที่มองลอดออกไปเห็นแสงจันทร์ข้างนอกได้โดยตรง ลมหนาวในตอนกลางคืนลอดผ่านรอยแตกเหล่านี้เข้ามาและพัดผ่านไปยังรอยแตกช่องอื่น ดูน่าอเนจอนาถเป็นอย่างมากถึงแม้ว่าผู้ฝึกตนจะไม่ให้ค่ากับวัตถุสิ่งของและไม่หวาดหวั่นกับลมหนาว แต่ให้มาอาศัยอยู่ในบ้านแบบนี้ก็นับว่าเกินไป!“พี่ใหญ่ฉิน พวกเขาทำแบบนี้ได้ยังไง!”หยวนเมิ่งโกรธจนหน้าแดง “ข้าจะไปพบคนของคุนหลุนแล้วคุยกับพวกเขาในเรื่องนี้! พวกเขาปฏิบัติต่อพี่ใหญ่ฉินแบบนี้ได้ยังไง!”“เอ่อ น้องหยวนเมิ่งอย่าเพิ่งหุนหันพลันแล่น!”ฉินเฉารีบจับแขนของหยวนเมิ่งเอาไว้ แต่ในใจก็รู้สึกประทับใจอยู่บ้างศิษย์น้องหญิงคนนี้ช่างเป็นคนดีจริงๆ เธอถึงกับจะไปพบคนของคุนหลุนเพื่อหาเหตุผลในเรื่องนี้ แม้ว่าเธอจะไม่ได้เดือดร้อนไปด้วยก็ตาม“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคนของคุนหลุนเลย ฉันแค่ฝึกวิชาอยู่ในบ้านและไม่ได้ระวังเท่านั้น”“อ๊ะ ทะ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง…”หยวนเมิ่งแลบลิ้นออกมาด้วยความเขินอาย “ข้าก็คิดว่าคนของคุนหลุนจงใจปฏิบัติต่อพี่ใหญ่ฉินอย่างไม่เป็นธรรมเสียอีก…..”“โอ้ ถ้าพวกเขามีความคิดแบบนั้นจริง ๆ ก็ต้องกล้าหาญมาก”ฉินเฉากล่าวอย่างทะนงตัวถ้าคุนหลุนต้องการที่จะเล่นงานเขา ก็
