า ฉันได้เห็นขอทานเข้ามาขออาหาร ขาของเขาขาดทั้งสองข้าง แต่เขาก็ยังพยายามที่จะคลานกับพื้นเพื่อขอเงิน สุดท้ายแล้วพอฉันให้เงินเขาไป เมื่อมีเจ้าหน้าที่ผ่านมาผู้ชายคนนั้นกลับหวาดกลัวจนลุกขึ้นมาจากพื้น แล้ววิ่งหนีเร็วยิ่งกว่าหลิวเสียง [1] !”ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าหลิวเสียงเป็นใคร และเป็นผู้ฝึกตนจากเขาลูกไหน แต่ตงฟางอิ๋งก็ยังยิ้มด้วยความขื่นขม “ประมุขฉินกำลังกล่าวเสียดสีข้าอยู่”“ไม่เลย ไม่เลย ถึงแม้ว่าคำพูดของฉันอาจจะฟังดูหยาบคาย แต่ฉันไม่ได้คิดที่จะเสียดสีเจ้าสำนักตงฟางอย่างแน่นอน!”ฉินเฉายังคงกล่าวแบบนั้น“ประมุขฉิน พวกเราต่างก็เป็นคนเปิดเผย ดังนั้นไม่ต้องพูดจาอ้อมค้อมอะไรอีกแล้ว”ตงฟางอิ๋งหุบยิ้ม “ข้าหวังว่าประมุขฉินจะไม่พูดเรื่องที่เห็นในวันนั้น”“อย่าคิดมากไปเลย ฉันบอกไปแล้วว่าฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น”“ข้าก็หวังจะให้เป็นเช่นนั้น แต่น่าเสียดายที่หลาย ๆ อย่างไม่ได้เป็นอย่างที่ข้าหวัง”ตงฟางอิ๋งกล่าวอย่างมืดมนเธอเองก็หวังเอาไว้ว่าจะมีเจ้าชายขี่ม้าขาวขึ้นมาบนยอดเขาหมอกและมาพาตัวเธอออกไปเช่นกันแต่น่าเสียดายที่มันเป็นแค่ความฝันและคนที่ได้รับความฝันนี้ไปก็คืออสูรงูผู้ต˹าต้อย ฮัวเหนียงแม่นั่นเป็นแค่สัตว์อสูรเท่านั้น!ถึงแม้ว่าบรรพบุรุษของแม่นั่นจะเป็นนางเซียน แต่ชีวิตนี้ทั้งชีวิตก็เป็นได้แค่สัตว์อสูร!แล้วทำไมสัตว์อสูรถึงได้มีโชคชะตาที่ยิ่งใหญ่ ได้อยู่ร่วมกับคนที่เป็นเหมือนผู้กล้าแต่เธอต้องคอยรับใช้ตาแก่
