“ธะ เธอคิดจะทำอะไร? ฉะ ฉันไม่ใช่คนง่าย ๆ แบบนั้นนะ”ทันใดนั้นพระเจ้าก็ปลุกฉินเฉาให้ตื่นขึ้นมา เขามองซีเหมินอวี่ชิงที่หน้าแดงก˹าแล้วกล่าวซีเหมินอวี่ชิงกัดริมฝีปากจนเกือบจะแตกจากคำพูดของฉินเฉานั้นแปลว่าเขาไม่ได้โกรธเธอเขาไม่ใช่คนง่าย ๆ แล้วเธอใช่อย่างนั้นเหรอ?ถ้าหากไม่ใช่เพื่อสำนัก เพื่อศาลาต้นไม้ใหญ่ เธอจะ…จะทำเรื่องน่าละอายแบบนี้ต่อหน้าเขาอย่างนั้นเหรอ?“ข้า ข้าไม่รู้ว่าจะสามารถให้อะไรกับเจ้าได้ ข้าเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนแอ ที่ข้าสามารถให้ได้ ก็มีเพียงแต่ร่างกายที่เหมือนต้นหลิวที่ตายไปแล้วของข้าเท่านั้น”ซีเหมินอวี่ชิงกล่าวเมื่อพูดจบดวงตาของเธอก็ฉายแววมาดมั่น จากนั้นเธอก็โน้มตัวลงไปบนเตียงไม้ ขาทั้งสองข้างอยู่บนเตียง พร้อมเท้าแขนทั้งสองข้างลงไปประกบข้างฉินเฉา เอี๊ยมตัวในสีแดงของเธอเกือบจะแนบชิดกับริมฝีปากของฉินเฉาอยู่แล้วกลิ่นหอมอันบางเบาของแป้งลอยเข้าจมูกฉินเฉา“มาสิ…..”“เดี๋ยวก่อน!”จู่ ๆ ฉินเฉาก็เอื้อมมือออกไปคว้าไหล่ที่ขาวและบอบบางของซีเหมินอวี่ชิงเอาไว้ และกล่าวว่า“มีสาวงามอยู่ในอ้อมกอดแบบนี้ ถึงแม้ว่าจะไม่ควรทำลายช่วงเวลาแห่งความสุข แต่ฉันก็ไม่ชอบเก็บงำคำพูดเอาไว้ เลยมีเรื่องที่จะต้องพูดออกไป”“จะ เจ้ามีเรื่องอะไรจะพูดล่ะ?”“สองเรื่อง มีสองเรื่องที่ฉันจะต้องพูดออกไป”ซีเหมินอวี่ชิงขยับตัว เอี๊ยมตัวในจึงเลิกขึ้นเล็กน้อย ก้อนหิมะสีขาวอมชมพูสั่นไหวไปมาจนทำให้ฉินเฉารู้สึกตาลาย และคิดอยากจะใ
