“จะ เจ้าจะทำแบบนั้นไม่ได้นะ!”เหงื่อไหลลงมาเต็มหน้าผากของซานเส้า “ตอนนี้พวกเราเป็นพันธมิตรกันแล้ว!”“หึ ๆ ฉันรู้”ฉินเฉาแย้มรอยยิ้มออกมา “ดังนั้นฉันถึงจะไม่ฆ่าแก แต่จะเล่นสนุกกับแกแทน!”ซานเส้าตะลึง เขาไม่คิดว่าฉินเฉาจะเอาคำพูดของเขามายอกย้อนแบบนี้ซูเสี่ยวม่านเบิกตากว้าง เธอมองเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยผู้โด่งดังเก็บเคียวของตัวเอง และเปลี่ยนไปใส่ถุงมือสีขาวในชั่วพริบตาจากนั้นเขาก็ต่อยหน้าซานเส้าอย่างป่าเถื่อนสัตว์ประหลาดขนยาวถูกต่อยด้วยความโหดเหี้ยม เขาร้องโหยหวนออกมาในยามค˹าคืนเสียงเนื้อกระทบกันทำให้ซูเสี่ยวม่านรู้สึกสยดสยองฉินเฉา ยามคนนี้ก็เป็นสัตว์ประหลาดเหมือนกัน!เป็นสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวเสียด้วยราวกับว่าเขาสังเกตเห็นสายตาแปลก ๆ ที่ซูเสี่ยวม่านมองมา ฉินเฉาเงยหน้าขึ้นและมองไปยังเด็กผู้หญิงที่กำลังนั่งอยู่บนพื้น“เกือบลืมไปเลย เธอยังเป็นปัญหาอยู่”“ฉะ ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ไม่เห็นอะไรเลยจริง ๆ!”ซูเสี่ยวม่านคิดว่าฉินเฉาจะฆ่าเธอเพื่อปิดปากพยาน เธอจึงกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัวอยู่หลายครั้ง“เธอจะกลัวอะไร ฉันไม่ได้จะฆ่าเธอสักหน่อย”เมื่อฉินเฉาเห็นว่าสาวน้อยคนนี้กำลังหวาดกลัว เขาก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวพร้อมรอยยิ้มแต่ซูเสี่ยวม่านกลับเห็นว่ามันเป็นรอยยิ้มที่หื่นกระหาย“อย่าเข้ามานะ… ไอ้โรคจิต…..”เธอถอยหลังไปด้วยความหวาดกลัว ในใจคิดว่ายามโรคจิตหน้าเหม็นกำลังจะเข้ามาแล้ว…อย่างไรก็ตาม ยามคนนี้แข
