นักเรียนผู้พานกเขาออกมาเดินเล่นหันหลังกลับไปมองต้นไม้ด้านหลังที่มีใบไม้ร่วงหล่นลงมา บนต้นไม้มีชายคนหนึ่งสวมเครื่องแบบเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสีน˺าเงินดำนั่งอยู่บนนั้น ซึ่งกำลังมองเขาแล้วหัวเราะเยาะเมื่อซูเสี่ยวม่านเห็นใครบางคนอยู่ที่นั่น ในใจของเธอก็พลันสงบลงเล็กน้อยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในโรงเรียนงั้นเหรอ?พวกขยะเหล่านี้ยังมีประโยชน์อยู่บ้างงั้นเหรอ?แต่ไม่ว่ายังไงก็ยังเข้มแข็งมากกว่าไอ้ขยะเฉินเจี้ยนปัวเป็นร้อยเท่าแต่ร่างกายของเธอได้อ่อนแรงลงไปแล้ว ข้อเท้าของเธอไม่มีแรงเลยแม้แต่น้อย เมื่อเธอขยับก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา ถึงอยากจะหนีก็หนีไปไหนไม่ได้ เธอทำได้แค่มองคนสองคนที่อยู่คนละด้านอย่างจำใจเท่านั้นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนี้น่าสนใจมาก กลางดึกแบบนี้ยังปีนต้นไม้ขึ้นมา“เคี๊ยก ๆ ๆ …..”นักเรียนผู้พานกเขามาเดินเล่นไม่หนีไปไหน แต่เขากลับเปล่งเสียงหัวเราะแปลก ๆ ออกมาด้วยความตื่นเต้นแทน“เชี่ย เป็นโรคประสาทหรือไง?”เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยผู้นั่งอยู่บนต้นไม้ ในปากของเขาคาบบุหรี่เอาไว้ เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของอีกฝ่ายก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม“ฉินเฉา ในที่สุดเจ้าก็ปรากฏตัวออกมา”จู่ ๆ ชายคนนั้นก็เอ่ยปากพูดออกมาเสียงของเขาที่ดังขึ้นมาในยามค˹าคืนนั้นราวกับเสียงก้อนหินที่เสียดสีกันอย่างน่ากลัว“เฮ้ แกรู้จักฉันงั้นเหรอ?”ดวงตาที่ซ่อนอยู่ในความมืดของฉินเฉาหรี่ลงเล็กน้อยซูเสี่ยวม่านอ้าปากค้
