ันเธอก็รู้สึกแปลกใจ เมื่อครู่นี้เธอเห็นกับตาว่าฉินเฉาแทงมีดเข้าไป แต่เขากลับไม่ได้เป็นอะไรเลย“เฮ้…..”ฉินเฉามองมีดพลร่มรุ่นที่ 65 ที่ใบมีดงอไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วอย่างน่าสงสาร ไม่คิดเลยว่าวีรบุรุษที่เข้าร่วมในสงครามเวียดนามจะต้องมาเกษียณเพราะเขา“ไม่อย่างนั้นผมจะรู้ได้ยังไงว่าตัวเองสำคัญหรือเปล่า”“หึ นายเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยระดับสูง ถ้าหากไม่มีนายแล้วบริษัทโล่สีฟ้าจะเป็นยังไง กฎระเบียบในโรงเรียนจะเป็นยังไง!ฉันจะไม่ปล่อยให้นายตายไปก่อนที่จะใช้ประโยชน์ได้หรอก ฉันจะไม่ยอมให้นายตายไปแน่!”ซูเฟยหน้าร้อนฉ่า เธอปาดน˺าตาเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายของเธอ ในขณะที่กล่าวกับอีกฝ่ายด้วยน˺าเสียงเย็นชา“เป็นแบบนั้นไปซะได้…”ฉินเฉารู้สึกหดหู่ขึ้นมา “ผมก็คิดว่าผมเป็นคนที่มีเสน่ห์มากซะอีก”“นายน่ะเหรอมีเสน่ห์ มีแค่คนตาบอดเท่านั้นที่จะชอบนาย…..”ซูเฟยที่เพิ่งกล่าวออกไปก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา เธอไม่ได้กำลังด่าน้องสาวของตัวเองอยู่เหรอ…..เอ่อ และยังด่าตัวเองอีกด้วย“พูดแบบนั้นก็ไม่ถูก ถึงฉินเฉาจะแย่ แต่ก็ไม่แต่งงานกับคนตาบอดหรอก!”ฉินเฉายังคงยิ้มออกมา แต่ซูเฟยเบือนหน้าหนีราวกับไม่อยากคุยกับผู้ชายหน้าหนาคนนี้อีกต่อไป“บอสซู อย่าโกรธเลย บอกผมมาเร็ว ๆ เถอะครับว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”“ดูเอาเองสิ”ซูเฟยหยิบหนังสือพิมพ์ที่ถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ขึ้นมาจากถังขยะแล้วโยนให้ฉินเฉาฉินเฉารับหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นมา บิดาจะต้องเล่นต่
