ี้ยนปัวดึงความเป็นสุภาพบุรุษออกมา แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม“ถนนเส้นนี้สั้นแค่นี้เอง ฉันยังไปส่งเธอไม่ถึงที่เลยนะ”ส่งน้องสาวนายสิ คิดจะส่งหญิงชราขึ้นสวรรค์ด้วยหรือไง!ซูเสี่ยวม่านต่อว่าอยู่ในใจ แต่เธอปากของเธอก็ยังกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ฮิ ๆ นายดูถูกคุณป้าในหอพักของเราเกินไปแล้ว เธอจะต้องเอาไม้กวาดมาตีนายแน่ ๆ ถ้าฉันเห็นนายถูกตี ฉันคงจะรู้สึกทุกข์ใจมาก”“เสี่ยวม่าน เธอช่างดีกับฉันจริง ๆ!”เฉินเจี้ยนปัวรู้สึกประทับใจมาก เขาจับมือทั้งสองข้างของซูเสี่ยวม่านเอาไว้แล้วกล่าวด้วยความรักใคร่ “แต่เพื่อเธอแล้ว ไม่ว่าจะต้องบุกน˺าลุยไฟ ฉันก็เต็มใจที่จะฝ่าไป จะนับประสาอะไรกับไม้กวาดเล็ก ๆน้อย ๆ!”ซูเสี่ยวม่านดึงมือของตัวเองออกมาอย่างชำนาญ จากนั้นเธอก็กล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ไม่ได้หรอก คุณป้าในหอพักจะเรียกฉันไปเตือนเรื่องความประพฤติน่ะสิ…..อ๊า!”ซูเสี่ยวม่านกล่าวอย่างงดงาม ทันใดนั้นดวงตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่เธอจะกรีดร้องและชี้ไปยังด้านหลังของเฉินเจี้ยนปัวเสียงกรีดร้องนี้ดังก้องขึ้นมาอย่างชัดเจนในตอนกลางคืนเฉินเจี้ยนปัวสงสัยอยู่ในใจ เมื่อเขาหันไป เขาก็เห็นผู้ชายที่สวมชุดนักเรียนคนหนึ่งกำลังยิ้มให้กับพวกเขาถ้าหากคนคนนี้เป็นเด็กนักเรียนธรรมดา ทั้งสองคนคงจะไม่ตกใจแต่ผู้ชายคนนี้ไม่สวมใส่ท่อนล่าง เขาเปิดเผยทุกอย่างให้เห็นอย่างไม่เกรงกลัวสายลมในตอนกลางคืน!“บัดซบ ไอ้โรคจิต ฉัน…..”เฉินเจี้ยนปัวเอาตัวบังซ
