“อะไรนะ? ช่วงนี้ที่โรงเรียนของเรามีคนโรคจิตปรากฏตัวออกมางั้นเหรอ?”ฉินเฉากำลังฟังจางลี่รายงานและอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง“โอ้ ว่ากันว่าเด็กผู้หญิงหลายคนมักจะเจอคนโรคจิตที่ว่านี้ตอนกลางคืน คนโรคจิตคนนี้มันไม่ปกติ พอเจอผู้หญิงก็จะถอดกางเกงโชว์ของลับให้คนอื่นได้เห็น ตอนนี้พวกผู้หญิงในโรงเรียนไม่กล้าที่จะเดินไปไหนมาไหนคนเดียวในตอนกลางคืนหรือส่งเสียงดังเลย”จางลี่ขมวดคิ้วแล้วกล่าวอย่างเป็นทุกข์เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ไม่ดีเท่าไหร่นัก ผู้อำนวยการซูก็โมโหเช่นกันและสั่งให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทำงานกันอย่างเข้มงวดมากกว่าเดิมแต่พี่ฉินเฉาไม่ได้นั่งอยู่ในสำนักงานทั้งวันทั้งคืนได้บ่อย ๆ นัก และบางครั้งยังออกไปข้างนอกประมาณสองสามวันอีกด้วยเมื่อวานนี้พี่ฉินเฉาไม่อยู่ที่นี่ เขาถูกฉินหลิงพาตัวไปหาผู้อำนวยการซูที่ห้องทำงานและถูกตำหนิกลับมาเขาจึงต้องแบกรับความผิดแทนพี่ฉินเฉา“มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นจริง ๆ เหรอ!”ดวงตาฉินเฉาเปล่งประกายวาบ เขาไม่คิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในพื้นที่ของเขาเรื่องที่ผิดปกติแบบนี้ เอ่อ ถึงลุงจะรับได้ แต่พวกป้า ๆ ก็คงจะรับไม่ได้“พี่ฉินเฉา ผู้อำนวยการซูบอกว่าจะให้เวลาพวกเราสามวันในการจัดการเรื่องทั้งหมด ไม่อย่างนั้นจะหักโบนัสของพวกเรา”จางลี่พูดอย่างน่าสงสาร “จะให้หักโบนัสไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด ผมอยากจะซื้อรองเท้าบูตยี่ห้อ Daphne ให้แฟนของผมในเดือนหน้า เชี่ยไม่รู้ว่ารองเท้าบูต
