เหตุการณ์นองเลือดที่เกิดขึ้นทำให้คนที่อยู่ในห้องรู้สึกหวาดกลัวหวังฮ่าวจำได้ว่าก่อนหน้านี้เขาไม่ให้ความเคารพต่อฉินเฉา ขาทั้งสองข้างก็อ่อนแรงและรู้สึกเหมือนฉี่จะราดทันทีขะ เขาไปยั่วโมโหเจ้าพ่อของสมาคมต้าฉินเข้าแล้ว….ขะ เขาไม่อยากโดนตัดมือ…..ไม่เอานะ…. เขาเป็นโค้ชที่คอยสอนการออกกำลังกาย เขายังต้องใช้ร่างกายในการหาเงิน…..ใครจะอยากได้โค้ชที่แขนขาดกัน แม้แต่บาร์เบลก็ยังยกไม่ได้…..ขะ เขาไม่อยากมือขาด…..เฉินเต๋อจุ้นหน้าซีด เขาเกาะกำแพงและนั่งไม่ติดเก้าอี้เขายอมรับว่าครอบครัวของเขามีอิทธิพลในเมืองตงชวนแต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้าพ่อของสมาคมต้าฉิน พ่อของเขาก็ยังต้องคุกเข่า…..คนอื่น ๆ ที่กล่าวว่าร้ายฉินเฉาต่างก็รู้สึกหนาวขึ้นมา พวกเขาอยากจะระเหยไปในอากาศและแอบคิดในใจว่าตนไม่ควรมาร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้เลยเข้าร่วมงานเลี้ยงเพียงครั้งเดียวก็จะต้องเสียแขนไปแล้ว….สวรรค์…..พระผู้เป็นเจ้า ทำไมท่านไม่ปรากฏตัวออกมาช่วยพวกเราต่อไปนี้พวกเรายินดีที่จะเป็นผู้ที่ศรัทธาต่อท่านมากที่สุดแม้แต่อู๋ซิ่น เมื่อเธอเห็นเหตุการณ์นองเลือด เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันหน้าหนีและหลบอยู่หลังฉินเฉา“ดูเหมือนฉันจะพูดไปแล้วว่าฉันเป็นคนที่ให้รางวัลและลงโทษคนอื่นอย่างชัดเจน”ฉินเฉากล่าวว่า “คนที่ทำความผิดคือลูกพี่ลูกน้องของนาย ไม่ใช่นาย หรือว่านายจะไปหัวเราะเยาะกับคนอื่นลับหลังว่าฉินเฉาเป็นคนไม่รู้ถูกผิดและฆ่าคนบริสุทธิ์ล่ะ?”“ไม่ใช่ครับ นายท่
