ตขึ้นมา ลูกพี่ลูกน้องของเขาคนนี้ก็กลายเป็นอัมพาต ถ้าหากจางกั๋วปินไม่ยอมให้เขาอยู่ที่นี่ด้วยความสงสาร ป่านนี้เขาคงจะอยู่ไม่ได้แล้วอยากเสียงดังก็เสียงดังไป ตราบใดที่ไม่ได้เอะอะโวยวายมากเกินไป ลูกพี่ลูกน้องคนนี้ก็จะปิดเรื่องนี้เอาไว้ให้ดังนั้นเขาจึงดื่มกับหัวหน้าคนอื่น ๆ ต่อไป และไม่สนใจเรื่องนี้เท่าไหร่นักในใจของจางกั๋วปินคาดเดาว่าคงจะมีการต่อสู้เกิดขึ้น เมื่อเวลานั้นมาถึง จ่ายเงินชดเชยก็เป็นอันจบสิ้นแต่เมื่อได้ยินเสียงนกหวีด หยดเหงื่อเย็น ๆ ก็ไหลลงมานี่มันเสียงนกหวีดเรียกตัวสีดำของสมาคมต้าฉิน!เรื่องนี้มีบางอย่างที่ไม่ถูกต้องแล้ว!เขารีบขอตัวไปห้องน˺า ก่อนที่จะออกจากห้องส่วนตัวและรีบรุดไปยังสถานที่เกิดเหตุเมื่อไปถึง หยดเหงื่อเย็น ๆ ก็ไหลลงมาจากหลังศีรษะลงไปถึงคอทันที“พี่ชาย ไอ้เด็กคนนี้มันหักมือผม พี่ต้องจัดการให้ผม!”เมื่อหัวโตเห็นจางกั๋วปิน เขาก็ตะโกนออกมาเป็นคนแรกและใช้มืออีกข้างชี้ไปยังฉินเฉาเมื่อจางกั๋วปินเห็นฉินเฉายืนอยู่ เขาก็พลันโง่งมทันทีในขณะนั้นเองสมาชิกของสมาคมต้าฉินคนอื่น ๆ ก็รีบเข้ามาที่ห้องคาราโอเกะแห่งนี้เช่นกันจางกั๋วปินเป็นเสนาธิการที่อาวุโสที่สุดของที่นี่ คนอื่น ๆ เป็นสมาชิกระดับสามัญที่สวมชุดสูทสีดำและผูกเนกไทสีทองคนเหล่านี้ผ่านการฝึกอบรมมาแล้ว เมื่อพวกเขามาถึงก็เข้ามายืนขวางประตูไม่ให้ใครหน้าไหนได้ออกไปจากที่นี่เฉินเต๋อจุ้นมองเหตุการณ์เหล่านี้ด้วยสายตาเย็นชาอยู่อีก
