ี่สุดแต่เขาจะปฏิบัติต่อศัตรูของเขาด้วยวิธีที่โหดเหี้ยมอย่างมากแต่เพื่อนสมัยประถมของเธอนั้นค่อนข้างที่จะทำเกินไปจริง ๆพวกเขารู้ว่าเธอและพี่ใหญ่ฉินมีความสัมพันธ์ต่อกัน แต่กลับพูดราวกับว่าไม่ได้เป็นอะไรกันแบบนั้น ไม่ใช่ว่าพวกเขาตั้งใจจะยั่วโมโหพี่ใหญ่ฉินอยู่งั้นเหรอ?เธอรู้สึกเสียใจขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอไม่ควรที่จะพาพี่ใหญ่ฉินมาเข้าร่วมในงานเลี้ยงรวมตัวเพื่อนสมัยประถมเลยเธอไม่ควรที่จะมาเลยด้วยซ˺าเพื่อนสมัยประถมกลุ่มนี้ไม่ใช่เพื่อนเล่นที่ยังไร้เดียงสาในวัยเด็กพวกเขาเริ่มที่จะแปดเปื้อนไปด้วยบรรยากาศต่าง ๆ ในสังคม“พี่ใหญ่ฉิน พวกเราไปกันเถอะ”อู๋ซิ่นเริ่มรู้สึกเหน็ดเหนื่อยขึ้นมาเล็กน้อย เธอไม่อยากเห็นเพื่อนสมัยเด็กของเธออีกต่อไปเธอดึงแขนฉินเฉาและยืนขึ้น“ซินซิน เธอจะไปไหน?”เฉินเต๋อจุ้นผงะไปแล้วรีบเอ่ยถามขึ้นมาเขาไม่คิดว่าอู๋ซิ่นจะเดินออกไปแบบนั้นเธอจะทำตามใจยามจน ๆ คนนี้จริง ๆ เหรอ?“ต้องขอโทษทุกคนด้วย ฉันมีเรื่องที่ต้องทำเลยจะต้องกลับไปก่อนทุกคนสนุกกันต่อเถอะ ถ้ามีโอกาสฉันจะชวนทุกคนมาเจอกันในครั้งหน้า”อู๋ซิ่นโค้งตัวให้ทุกคนด้วยใบหน้าหดหู่และหันหลังเดินออกไป“ซินซิน รอเดี๋ยว!”ในขณะนั้นเอง เฉินเต๋อจุ้นก้าวไปข้าวหน้าแล้วจับมืออู๋ซิ่นเอาไว้“นาย นายจะทำอะไร”อู๋ซิ่นตกใจ เธอดึงมือออกมาทันทีราวกับถูกไฟฟ้าช็อต จากนั้นก็มองเฉินเต๋อจุ้นด้วยความระแวดระวังอยู่ข้าง ๆ ฉินเฉา“ซินซิน ผ่านมานานหลายปีแล้ว เธอไ
