บนี้ได้!เมื่อคิดถึงร่างกายอันเย้ายวนของอู๋ซิ่นที่อยู่ในอ้อมแขน ท้องน้อยของเฉินเต๋อจุ้นก็ราวกับกำลังมีไฟลุกแต่เมื่อคิดว่าคนที่กอดอู๋ซิ่นเอาไว้เป็นผู้ชายอีกคน ไฟปรารถนาก็กลายเป็นไฟแห่งความอิจฉาแทนกอดกันไปเถอะ ยังไงซะแกก็ไม่มีโอกาสอีกแล้วเฉินเต๋อจุ้นหน้ามืดครึ้ม เขาไม่พูดอะไรออกมาและเดินขึ้นรถของตัวเองไป“พวกเรานั่งแท็กซี่อีกคันไปกันเถอะ ยังไงซะเฉินเต๋อจุ้นก็จะให้ค่าโดยสารอยู่แล้ว ใช่มั้ยล่ะ”ฉินเฉาหัวเราะอยู่ในใจ ก่อนที่จะโบกมือเรียกแท็กซี่ที่ประตูโรงแรมแห่งนี้มีรถแท็กซี่จอดเป็นจำนวนมาก จึงไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีรถแท็กซี่ให้นั่งเมื่อมองฉินเฉาพาอู๋ซิ่นขึ้นรถ เฉินเต๋อจุ้นก็มีไฟลุกโชนในแววตาเมื่อสถานการณ์ดูอึดอัดเช่นนี้ ทุกคนจึงไม่ได้พูดอะไรไปตลอดทางและนั่งรถตามเฉินเต๋อจุ้นไปยังห้องคาราโอเกะที่ชื่อ ยู่หมี่ฮวาคาราโอเกะ ในเมืองตงชวนราวกับว่าเฉินเต๋อจุ้นจองห้องเอาไว้เรียบร้อยแล้ว พนักงานหน้าตาสะสวยก็นำทุกคนเดินผ่านทางเดินไปยังห้องส่วนตัวที่แสนหรูหราความจริงแล้วห้องคาราโอเกะเป็นสถานที่เหมาะกับการจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ยกตัวอย่างเช่น เมื่อเพื่อนร่วมงานรู้สึกเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานพวกเขาก็จะไปรวมตัวกันที่ห้องคาราโอเกะเพื่ออวดลูกคอร้องเพลงหรือทำเรื่องตลก ๆ ด้วยกัน นับว่าสามารถระบายอารมณ์ออกไปได้มากกลุ่มเพื่อนสมัยเด็กเหล่านี้มีความคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี จึงไม่เกรงใจและเริ่มขอร้องเพลงต่าง ๆอู๋ซิ่นไม่ได้
