ลมาบรรจบกันเป็นสายธารที่ยาวไกล……”เมื่ออู๋ซิ่นร้องเพลง ห้องห้องนี้ก็อยู่ในความเงียบสงบเฉินเต๋อจุ้นเป็นคนแรกที่ปรบมือให้เธอเบา ๆ“ซินซิน ไม่คิดเลยว่าเธอจะร้องเพลงได้เพราะถึงขนาดนี้”“ใช่แล้ว อู๋ซิ่น เธอเป็นนักร้องได้เลยนะ”“มาร้องเพลงอีกดีกว่า!”ฟังอู๋ซิ่นร้องเพลงช่างรู้สึกจรรโลงใจดีจริง ๆ“ขอโทษด้วย ถ้าฉันร้องผิดไปบ้าง”อู๋ซิ่นยิ้มอย่างเขินอายและส่งไมโครโฟนให้เพื่อนสาวที่อยู่ข้าง ๆ“ฉันจะร้องเพลงนี้แค่เพลงเดียว พวกเธอร้องต่อกันไปเถอะ ฉันชอบฟังพวกเธอร้องมากกว่า”“อู๋ซิ่น หรือว่าเธอกับเฉินเต๋อจุ้นจะร้องเพลงรักด้วยกันดีล่ะ!”“ใช่แล้ว ทั้งคู่ร้องเพลงได้ดีมากเลย!”ทุกคนเริ่มเซ้าซี้จนฉินเฉารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา
