รมณ์ออกมาได้ดีไม่ใช่แค่ผู้หญิงเท่านั้น ผู้ชายหลาย ๆ คนก็มีสีหน้าชื่นชมเช่นกัน“ฉุ่ยมู่…..”ฉินเฉากำลังเงี่ยหูฟังเพลงที่คุ้นหูเพลงนี้“ให้บทเพลงที่ไพเราะที่สุดกับฉัน ให้ฉันร้องให้เธอฟังสักครั้งให้บทกวีที่โรแมนติกที่สุดกับฉัน ที่เขียนถึงเรื่องราวความรักระหว่างเราสองคนในที่สุดอดีตก็คืออดีต มันไม่เคยบอกฉันถึงเรื่องราวในอนาคตยังคิดถึงช่วงเวลาที่ไม่มีวันย้อนกลับมา ในขณะที่นั่งรถประจำทางไปยังป้ายถัดไปบนรถช่างเงียบสงัดวิวนอกหน้าต่างก็คาดเดาไม่ได้ยังคงฟังเพลงเก่า ๆ อยู่ในหูท้ายที่สุดฉันก็เป็นเพียงผู้โดยสารเท่านั้น…..”ถ้าหากจำไม่ผิดล่ะก็ เสี่ยวหวางเป็นคนเขียนเพลงนี้ขึ้นมาในตอนนั้นแอนนี่ยังไม่ได้แต่งเพลงของเธอ เขาจึงนำเพลงของเสี่ยวหวางมาร้อง สุดท้ายจึงทำให้ทุกคนรู้สึกประทับใจ“ฮึก เพลงของฉุ่ยมู่เพราะที่สุดเลย”อันอันฟังเพลงพลางเช็ดน˺าตา “พอฉันได้ยินเพลงนี้เมื่อไหร่ ฉันก็รู้สึกประทับใจขึ้นมาตลอด”“อืม โรงแรมของเราเปิดเพลงนี้ของฉุ่ยมู่บ่อย ๆ แขกทุกคนก็ชอบมันมาก”เฉินเต๋อจุ้นกล่าวพร้อมรอยยิ้ม“ใช่แล้ว แต่น่าเสียดายที่ถึงฉุ่ยมู่จะร้องเพลงได้เพราะมาก แต่พวกเราก็ไม่รู้ว่ารูปร่างหน้าตาของเขาเป็นยังไง น่าเสียดายชะมัด ฉันอยากเจอเขาจริง ๆ ฉันอยากจะถามเขาว่าทำไมเขาถึงใช้ชื่อดี ๆ อย่างฉุ่ยมู่”สาว ๆ หลายคนพากันพูดคุยถึงเรื่องนี้ฉินเฉายิ้มและไม่ได้พูดอะไรออกมาชื่อฉุ่ยมู่นั้นมาจากหลัวชิงหลินเขาไม่คิดว่าหลัวชิงหลินจ
