ระเทศและต่างประเทศมากมาย นี่นับว่าเป็นโอกาส!“อู๋ซิ่น ผลการเรียนของเธอก็ดีนี่นา ทำไมถึงเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ล่ะ?”หวังฮ่าวเคี้ยวกุ้งล็อบสเตอร์ในขณะที่กล่าวออกมาอย่างอดไม่ได้“หรือเป็นเพราะว่ายายของเธอป่วย ครอบครัวของเธอเลยไม่มีเงิน ถ้าหากไม่มีเงินก็พูดออกมาเถอะ ทุกคนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก พวกเราจะดูถูกเธอได้ยังไง! พวกเราจะรวบรวมเงินให้เธอไปเรียนมหาวิทยาลัยถึงไปเรียนตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไปหรอก”หวังฮ่าวกล่าวอย่างตรงไปตรงมา เขาไม่ถือว่าอู๋ซิ่นเป็นคนนอกและกล่าวออกมาอย่างไม่ใส่ใจ“นั่นสิซินซิน ถ้าเธอไม่มีเงินเธอก็พูดออกมาได้ เธอยังมีฉันอยู่นะ”เฉินเต๋อจุ้นมองอู๋ซิ่นด้วยความอ่อนโยน“เอ่อ ไม่ใช่แบบนั้น…..”“ใช่แล้ว เธอฟังเฉินเต๋อจุ้นเถอะ”อันอันที่อยู่ข้าง ๆ ตะโกนออกมา “ถ้าหากเธอไม่ไปเรียนมหาวิทยาลัยตอนนี้ ใครจะมาต้องการตัวเธอล่ะ ต่อไปเธอก็จะหางานได้ยาก ถ้าเป็นฉันก็ไม่อยากจะบอกคนอื่นหรอกนะว่าฉันเรียนจบมัธยมปลาย”คำพูดกระแหนะกระแหนนี้ก็นับว่าเพียงพอแล้วอย่างไรก็ตามอู๋ซิ่นไม่ได้สนใจ เธอไม่ได้คิดลบ เธอคิดแค่เพียงว่าทุกคนใส่ใจเธอ ดังนั้นเธอจึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม“ไม่ใช่นะ ฉัน…..”“ถ้าอย่างนั้น ซินซิน วันพรุ่งนี้ฉันจะจัดการให้เธอเอง เธอมาเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งสิ ที่นั่นเป็นมหาวิทยาลัยของฉันเอง ต่อไปนี้เธอก็จะเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยของฉัน”เฉินเต๋อจุ้นกล่าวออกมาอย่างกะทันหันด้วยอิทธิพลของพ่อเขา การร
