มออกมา เธอสวยจนน่าตกตะลึง แต่ในสายตาของซื่อหย่าหนานนั้น เธอกลับเห็นรอยยิ้มที่สามารถเอาชีวิตของเธอได้“ไม่เอานะ ฉันเป็นแค่ผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่งเท่านั้น อย่าทำร้ายฉันอีกเลย…”ซื่อหย่าหนานคว้าเสื้อโค้ตกันลมสีดำอย่างน่าสงสาร “เธอจะไม่ปล่อยเด็กผู้หญิงคนนี้ไป…..”ฟ้าว!ในขณะที่ยังพูดไม่ทันจบ ดวงตาของเธอก็พลันเบิกกว้างใยแมงมุมเส้นบางที่แทบจะมองไม่เห็นเจาะทะลุผ่านหน้าผากของเธอไปยังด้านหลังศีรษะและไปติดอยู่กับกำแพงด้านหลัง“ขอโทษที ฉันไม่หลงกลเธอหรอก”เสี่ยวไป๋ยืนขึ้นก่อนที่จะปัดมือแล้วกล่าวว่า “ฉันจะไม่ยอมให้มีชิโยะคนที่สองโผล่มาอีก ถ้านายท่านฉินไม่กล้าลงมือ ฉันก็จะทำแทนเขาเอง”จากนั้นเธอก็เข้าไปในห้องครัวของบ้านตระกูลซื่อและบิดเกลียววาล์วแก๊สเธอหยิบโทรศัพท์ออกมาจากหน้าอก ก่อนที่จะวางมันไว้ในห้องนั่งเล่นในที่สุดทั้งหน้าต่างและประตูของตระกูลซื่อก็ถูกปิดตาย เธอวาปออกมาข้างนอกและลอยตัวอยู่เหนือบ้านตระกูลซื่อเสี่ยวไป๋นั้นราวกับนักล่าที่มีความอดทน เธอเฝ้ารออยู่บนฟ้าอย่างใจเย็น และยังรอคอยต่อไปไม่รู้ว่าผ่านมานานขนาดไหน มุมปากของเธอจึงแย้มรอยยิ้มขึ้นมาเธอหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องออกมาและค่อย ๆ กดโทรออกเบา ๆทันทีที่เสียงสัญญาณโทรศัพท์ดังขึ้น ประตูบ้านก็เกิดระเบิดรุนแรงอย่างฉับพลันเปลวไฟสีแดงฉานกำลังกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง“ให้ร่างของนายท่านฉินยืนหยัดอยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์ ส่วนเสี่ยวไป๋คนนี้ยินดีที่จะเป็นเงาในค
