สียงของกุนซือนั้นราวกับแม่เหล็กที่ดึงดูดดวงวิญญาณจนไม่สามารถต้านทานได้“คุณฆ่าผู้ชายคนนั้นเพื่อฉันได้หรือเปล่า?”จู่ ๆ ดวงวิญญาณก็เอ่ยปากถามออกมา“แน่นอน เพราะเขาก็เป็นศัตรูของข้าเช่นกัน”กุนซือพยักหน้า“ถ้าอย่างนั้นก็ดี…..”วิญญาณดวงนั้นล่องลอยไปอยู่บนฝ่ามือของกุนซืออย่างช้า ๆก่อนที่จะกลายเป็นแสงสีขาวและจางหายไป“ดี ใช่แล้ว ความเกลียดชังที่ลึกซึ้งเช่นนี้….. อร่อยจริง ๆ มันช่างอร่อยจริง ๆ!”กุนซือกู่ร้องอย่างมีความสุขราวกับว่าเขากำลังลิ้มลองอาหารที่หาสิ่งใดมาเทียบไม่ได้“ดีมาก ฉินเฉา เจ้าฆ่าคนต่อไปเรื่อย ๆ ส่วนข้าก็จะรวบรวมวิญญาณต่อไปเรื่อย ๆ”กุนซือหัวเราะออกมาอย่างชั่วร้ายท่ามกลางเปลวไฟที่กำลังลุกโชน“เมื่อข้ารวบรวมได้จนถึงระดับหนึ่ง มันก็จะถึงเวลาตายของผู้ชายอย่างเจ้า! เตรียมตัวรับมือเสียเถอะ เพราะว่าข้าจะทำให้เจ้าต้องพบเจอกับจุดจบอย่างแน่นอน…..”เปลวไฟกลืนกินร่างของเขา และในพริบตานั้นเขาก็หายไปราวกับว่าเสียงหัวเราะที่บ้าคลั่งของเขายังคงดังก้องอยู่ในบ้านตระกูลซื่อพร้อมกับเสียงของเปลวไฟที่ลุกโชน“ฮัดเช่ย!”ในขณะนั้นเอง เมื่อฉินเฉากลับมาถึงห้องพักของหยูลู่ จู่ ๆ เขาก็จามออกมาอย่างกะทันหัน“เป็นอะไรไป เป็นหวัดหรือเปล่า?”หยูลู่รีบถามด้วยความเป็นห่วง“ไม่ใช่หรอก ฉันจะเป็นหวัดไปได้ยังไง”ฉินเฉาถูจมูกแล้วกล่าว “จะต้องมีสาวสวยคนไหนกำลังคิดถึงฉันอยู่แน่ ๆ โอ้ ผู้ชายหล่อ ๆ ก็มีเรื่องให้ต้องกังวลเยอะจริง ๆ
