้หญิงคนนี้ตัวแดงก˹า เธออยู่บนตัวของฉินเฉา ในมือของเธอถือปืนพกจ่อปากกระบอกกดลงบนหน้าผากของเขา“เป็นอะไรไป ในที่สุดก็ทำไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?”ฉินเฉากล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม“ไอ้ปีศาจ แกฆ่าพ่อแม่ของฉัน ตอนนี้ฉันจะแก้แค้นเพื่อพวกท่าน”ซื่อหย่าหนานถือปืนพกเอาไว้ น˺าตาของความโกรธและความอัปยศไหลลงมาอีกครั้งเธอใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อเพื่อให้ฉินเฉาและเธอมาอยู่บนโซฟาด้วยกันบนโซฟามีปืนกระบอกหนึ่งที่บอดี้การ์ดทำตกเอาไว้ก่อนหน้านี้เธอกำลังรอคอยโอกาสนี้อยู่ หลังจากที่ฉินเฉาผ่อนคลาย เธอก็จะเอาชีวิตของเขา“เฮ้ เธอคิดว่าฉันจะกลัวปืนหรือไง?”ฉินเฉายังคงยิ้มมุมปาก“มาดูกันสิว่านิ้วของนายและลูกกระสุนปืนของฉัน อย่างไหนจะเร็วกว่ากัน!”ซื่อหย่าหนานตาแดงฉาน “ตายซะเถอะ! ไอ้ปีศาจ!”ซื่อหย่าหนานกล่าว และกำลังจะเหนี่ยวไกแต่ฉินเฉากลับไม่ได้ดูร้อนรน เขากลับใช้มือทั้งสองข้างจับสะโพกอันโดดเด่นของซื่อหย่าหนานเอาไว้และขยับร่างกายสวนขึ้นไป“อ๊า!”มันลึกมาก ซื่อหย่าหนานรู้สึกราวกับว่าร่างกายของเธอกำลังถูกไฟฟ้าช็อตจนควบคุมตัวเองไม่ได้ และนั่นทำให้เธอเกือบจะทำปืนหลุดมือสารเลวคนนี้ กำลังจะตายอยู่แล้วยังมีหน้ามามีความสุขอีกงั้นเหรอ?แต่เธอ เธอจะไปมีความสุขได้ยังไง!เห็นกันอยู่ชัด ๆ ว่าศพของพ่อแม่เธอยังอยู่ข้าง ๆ!วิญญาณของพวกท่านกำลังมองมาที่พวกเธออยู่อย่างแน่นอน!พวกท่านจะต้องพูดว่า ลูกสาว มาสิ มาฆ่าศัตรูของพวกเรา!ความรู้สึกอัปยศและความเก
