าลงบนโต๊ะหินอ่อนเสียงดังลั่นถ้วยชาฝังลึกลงไปในโต๊ะ ภาพที่เห็นทำให้ผู้บริหารทุกคนหวาดกลัวนะ นี่ยังไม่เรียกว่าเป็นคนเผด็จการอีกเหรอ?ครั้งที่แล้วผู้อำนวยการฉินเฉาใช้ฝ่ามือข้างเดียวตบโต๊ะปราชุมจนแตกออกเป็นเสี่ยง ๆมาตอนนี้ก็ทำแบบนี้อีกครั้งหลี่คังที่เพิ่งรู้สึกพึงพอใจไปเมื่อสักครู่นี้หวาดกลัวจนตัวสั่น ดวงตาทั้งสองข้างของเขามองฉินเฉาด้วยความหวาดหวั่น“หลี่คัง ดูเหมือนว่าฉันจะเป็นประธานใหญ่นะ”ฉินเฉาเคาะนิ้วลงบนโต๊ะพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะมองไปยังหลี่คังผู้อวดดี “ฉันยังไม่ทันจะพูดอะไรออกมา นายก็มีสิทธิ์มาเปลี่ยนตัวประธานแล้วงั้นเหรอ? นายต้องการที่จะให้ฉันยกตำแหน่งประธานใหญ่ให้นายด้วยเลยหรือเปล่า?”“มะ ไม่ต้องการครับ ท่านประธานใหญ่อย่าล้อเล่นเลย…..”ใบหน้าของหลี่คังซีดจนไม่มีสี ร่างกายของเขาสั่นเทิ้มไปทั้งตัวเขาดันไปรู้สึกพอใจและเชื่อคำพูดของฉินเฉาได้ยังไง เรื่องที่อีกฝ่ายพูดว่ายินดีที่จะรับฟังความคิดเห็นของทุกคนหยูลู่เป็นคนที่สนับสนุนให้ฉินเฉาก้าวขึ้นมา หากเขาคิดจะถอดหยูลู่ออกไป ไม่เท่ากับว่าเป็นการฉีกหน้าของฉินเฉาไปด้วยงั้นเหรอจบสิ้นแล้ว เมื่อเขาทำให้ฉินเฉาโมโห เขาจะไปรู้สึกดีได้ยังไง“ที่จริงแล้วถ้าพวกนายคิดจะเปลี่ยนประธาน ฉันก็ไม่มีความคิดเห็นอะไร”ฉินเฉาเกียจคร้านเกินกว่าที่จะสนใจกบฏ เขาหันกลับไปเคาะโต๊ะแล้วกล่าวว่า “แต่ก่อนอื่นคือในหมู่พวกนาย มีใครที่สามารถช่วยบริษัทของเราและสามารถนั่ง
