ะตูห้องพัก“เกิดอะไรขึ้น นายเจออะไรงั้นเหรอ?”ซูจีมองฉินเฉาแล้วเอ่ยถามซูจีเข้าใจว่าฉินเฉาค้นพบเรื่องสำคัญบางอย่าง ถ้าไม่จำเป็นเขาจะไม่ลากเธอออกไปอย่างกระวนกระวายแบบนี้“อืม บางทีวันนี้เธออาจจะได้เจอผู้อาวุโสในโรงพยาบาล”ฉินเฉายิ้มอย่างมีเลศนัย“หา?”แต่ในขณะนั้นเอง ที่หน้าประตูของโรงพยาบาล“หลวงจีนสติไม่ดี อย่ามาขอเงินที่นี่ ไปที่อื่นไป”เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนที่ประจำการอยู่หน้าประตูโรงพยาบาล ชี้หน้าหลวงจีนรูปหนึ่งผู้กำลังนั่งอย่างเอื่อยเฉื่อยอยู่หน้าประตู แล้วเอ่ยขึ้นมาหลวงจีนรูปนี้สวมจีวรสีเหลืองนั่งอยู่บนพื้นที่เขรอะไปด้วยฝุ่น ไม่รู้ว่าหลวงจีนรูปนี้สวมจีวรผืนนี้มานานเท่าไหร่ ถึงได้มีกลิ่นเหม็นเปรี้ยวโชยออกมาจนทำให้คนที่อยู่หน้าประตูต้องปิดจมูกคนไข้ที่มากมายที่เดินผ่านหลวงจีนรูปนี้ต่างพากันตีตัวออกห่างราวกับกลัวว่าเคราะห์ร้ายจะเข้ามาสู่ร่างกาย“อามิตตาพุทธ…..”หลวงจีนพนมมือและท่องบทสวดมนต์ “อาตมาเห็นว่าประสกทั้งสองคนจะสามารถตรัสรู้ได้ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ร˹ารวย แต่ถ้าหากจะถวายอาหารและไวน์ก็นับว่าดี”“ไปได้แล้ว โรงพยาบาลนี้ไม่มีอาหารมังสวิรัติให้หรอก”เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตะโกนออกมาอย่างกระวนกระวาย“หลวงจีนสติไม่ดีอย่างท่านอย่ามาสร้างปัญหาขึ้นที่นี่ มันขวางทางผู้ป่วยในโรงพยาบาลของเรา!”“อาตมามีขนาดตัวไม่เกินครึ่งเมตร ประตูโรงพยาบาลของประสกกว้างตั้งสี่เมตร แล้วหลวงจีนตัวเล็ก ๆ อย่าง
