าอย่างโง่งมสาวน้อยคนนี้เปลี่ยนวิธีการพูดของเธอไปแล้ว“ฉันเห็นนายแต่ไม่รู้ว่าจะเข้าไปกอดยังไง ฉันรู้สึกโดดเดี่ยวมากเลยคุณหนูคนนี้คิดถึงนายมาก!”เหลียวชาชาบ่นออกมา“เห็นกันอยู่ชัด ๆ ว่าเธอไม่สนใจฉันเลยต่างหาก”ฉินเฉากล่าวโทษเธอ“คนโง่ นายมันโง่!”เหลียวชาชาตบฉินเฉา “ไม่ใช่เป็นเพราะว่านายพาพี่ซูจีมาด้วยหรือไง ฉันจะพูดอะไรออกไปได้ยังไงล่ะ ฉันต้องรักษาหน้าของนายและผู้หญิงตระกูลซู คราวที่แล้วที่ฉันไปหาครอบครัวตระกูลฉินของนาย พี่หยูลู่ก็ดุฉันไปแล้ว อะแฮ่ม คุณหนูคนนี้จะพูดอีกรอบว่าฉันเองก็เป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์คนหนึ่ง”“ผู้หญิงหน้าอกเล็กก็เป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ด้วยเหรอ? อย่างมากก็เป็นคุณหนูในตระกูลเล็ก ๆ เท่านั้นแหละ”ฉินเฉาอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา“สมควรตาย! ฉันไม่ใช่ผู้หญิงหน้าอกเล็ก ฉันไม่ใช่ลานสนามบินสักหน่อย!”“ฉันยังไม่ได้พูดเลยว่าเธอเป็นลานสนามบิน เธอดูถูกตัวเองเกินไปแล้ว เธอพัฒนาขึ้นจากลานสนามบินอยู่บ้าง ต้องเป็นลานสนามบินที่ยังไม่ได้ซ่อมแซมต่างหาก”“นายได้ตายแน่! ฉันจะสู้กับนาย!”เหลียวชาชาอ้าปากและกัดลงบนต้นคอของฉินเฉาอย่างเต็มแรง“โอ๊ย ฟันของฉัน…”เหลียวชาชาเอามือปิดปาก และมองฉินเฉาด้วยน˺าตาที่เอ่อคลออย่างไม่ได้รับความยุติธรรม “ทำไมคอของนายถึงได้แข็งขนาดนี้ ฉันปวดฟันไปหมดแล้ว ฮือ…..”“แม้แต่ลูกกระสุนปืนยังทะลุเข้ามาไม่ได้ แล้วฟันของผู้หญิงอกเล็กๆ อย่างเธอจะไปทรงพลังกว่าลูกกระสุนปืนได้ยังไง”“น่ารำ
