แน่นอน“คนสารเลว คุณหนูไม่อนุญาตให้นายมาพูดยั่วให้คุณหนูสงสัย พูดมาเร็ว พูดมาเร็ว!”“แค่กๆ นี่ก็ผ่านมาสักพักแล้ว ทำไมพวกเราถึงยังไม่กลับไปหาพี่หยูลู่ของเธอกันอีกล่ะ”ฉินเฉาไม่อยากให้เหลียวชาชาใส่ฟันทอง ดังนั้นเขาจึงรีบเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว“ใช่แล้ว”เหลียวชาชาเคาะหัวของตัวเอง จากนั้นก็กระโดดลงมาจากตัวของฉินเฉา “มัวแต่โดนคนสารเลวลวนลาม เลยลืมเรื่องพี่หยูลู่ไปเลย”ตราบใดที่เธออยู่กับผู้ชายคนนี้ ดูเหมือนว่าเธอจะไม่มีอะไรให้ต้องกังวลอีกต่อไปเขาเคยทำให้เธอรู้สึกแบบนี้มาแล้ว ถึงแม้ว่าท้องฟ้าถล่มลงมา ก็จะมีเขายืนอยู่เสมอ“พวกเรากลับกันเถอะ”ทั้งสองคนเดินจูงมือกลับไปยังโรงพยาบาลบอดี้การ์ดที่เฝ้าประจำการอยู่หน้าประตูโรงพยาบาลมองหน้ากันด้วยความตะลึงตอนออกไป คุณหนูดูเป็นสุภาพสตรีผู้สูงศักดิ์หลังกลับมา เธอกลับดูหยิ่งยโสมากอย่างไรก็ตาม เธอก็ยังเป็นคุณหนูในตระกูลของพวกเขาเมื่อถึงหน้าประตูห้องพัก เหลียวชาชาปล่อยมือฉินเฉาและเคาะประตู“เข้ามาเลย”เสียงอ่อนแรงของซูจีดังออกมาจากด้านในฉินเฉาและเหลียวชาชามองหน้ากัน แล้วรีบดันประตูเข้าไปทันทีพวกเขาเห็นเพียงหยูลู่ที่สวมชุดผู้ป่วยเอาไว้เรียบร้อยแล้ว นอนอยู่บนเตียงอย่างสงบแต่ซูจีที่นั่งอยู่ข้างเตียงนั้นเหงื่อออกและหน้าซีดเซียวนี่คือผลของการใช้พลัง“โอเคหรือเปล่า?”ฉินเฉารีบเข้ามาจับมือเล็ก ๆ ที่เย็นเฉียบของซูจีเอาไว้ซูจีสูญเสียพลังลมปราณในร่างกายไปมาก และแทบจะมากเ
