เฉาด้วยความสับสนในไม่ช้า ความสับสนของเธอก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว และเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้น ประหลาดใจ และตกใจแต่เมื่อกวาดตาไปเห็นสาวสวยที่อยู่ด้านหลังฉินเฉา อารมณ์เหล่านั้นก็หายไปทันที“พี่ใหญ่ฉินมาถึงไวจัง ฉันกำลังจะหาคนไปรับพี่ที่สนามบินในเมืองซู่หนานอยู่เลย”ถึงแม้ว่าเหลียวชาชาจะรู้ว่าฉินเฉามีพลังเหนือมนุษย์ แต่เธอไม่รู้ว่าเขาจะมีความสามารถที่ลึกลับขนาดวาปมาได้แบบนี้เธอลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าของหญิงสาวที่สง่างาม และพยักหน้าให้กับฉินเฉาฉินเฉาค่อนข้างประหลาดใจไม่ได้เจอกันมานาน เมื่อก่อนเธอยังตะโกนเรียกเขาว่าผู้ชายหน้าเหม็น และชอบทะเลาะกับเขา ตอนนี้เจ้าหญิงน้อยที่ชอบยึดติดกับเขาได้เติบโตขึ้นแล้วแม้แต่ความคิดของเธอก็เปลี่ยนไป เธอเริ่มเรียกเขาว่าพี่ใหญ่ฉินถึงแม้ว่าเธอจะตะโกนเรียกว่าพี่ใหญ่ แต่ที่จริงแล้วฉินเฉาก็รู้สึกว่างเปล่า และรู้สึกได้ถึงระยะห่างระหว่างเราสองคนระยะห่างที่ว่านี้ทำให้ฉินเฉารู้สึกเศร้าและเสียใจอยู่เล็กน้อยแต่ซูจีมองเหลียวชาชาด้วยความประหลาดใจเธอรู้สึกแปลก ๆ ในช่วงเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ เด็กสาวคนนี้ยังรู้สึกเสียใจเพราะความรักที่มีต่อฉินเฉาอยู่เลยครึ่งปีต่อมา เธอเปลี่ยนท่าทีของเธอไปอย่างสิ้นเชิงงั้นเหรอ?ต้องกล่าวว่าเธอรู้สึกสับสนมาก สถานการณ์นี้มันค่อนข้างที่จะผิดปกติ“ฉันกังวลเรื่องอาการป่วยของหยูลู่ ก็เลยรีบมาที่นี่”ฉินเฉายิ้มด้วยความรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยท่าทีของเหลียวชาชาดูเหิน
