ฉาอยากจะบอกว่าเขากับหยูลู่ได้ตรวจสอบกันในเชิงลึกไปแล้วและยังถอดเสื้อผ้าออกไปด้วยอย่างไรก็ตามเมื่อลองคิดดูแล้ว เขาไม่สามารถพูดแบบนี้กับซูจีได้เขายังไม่อยากตาย“พี่ใหญ่ฉิน ฉันจะออกไปข้างนอกกับพี่ด้วย”เหลียวชาชารู้วิธีบังคับฉินเฉา เธอเอ่ยปากพูดขึ้นมา “พวกเราไปเดินเล่นกันเถอะ พี่ซูจีจะได้เริ่มตรวจด้วย”“อืม”ถึงแม้ว่าจะไม่เต็มใจ แต่ฉินเฉาก็ทำได้เพียงแค่พยักหน้าและยินยอมเท่านั้น“พี่ซูจี ฉันขอยืมตัวสามีของคุณก่อนนะคะ”เหลียวชาชากล่าวกับซูจี“เอาไปใช้งานได้ตามใจชอบเลย จะไม่เขียนใบแจ้งหนี้แน่ ๆ”ซูจีโบกมือ จากนั้นดวงตาทั้งสองข้างของเธอก็เปล่งแสงออกมา แต่เป็นเพียงแสงจาง ๆ เท่านั้น“ไปกันเถอะพี่ใหญ่ฉิน”เหลียวชาชาดึงแขนของฉินเฉาออกไปนอกห้อง“เด็กสาวตระกูลเหลียวคนนี้โตขึ้นเรื่อย ๆ แล้วจริง ๆ”ซูจีส่ายหน้าและยิ้มออกมาด้วยความขื่นขม จากนั้นก็เริ่มถอดเสื้อผ้าของหยูลู่ที่อยู่บนเตียงผู้ป่วยฉินเฉาถูกเหลียวชาชาดึงตัวมาจนถึงสวนด้านล่างของโรงพยาบาลทั้งสองคนมองหาศาลาเงียบ ๆ และนั่งลงที่นั่นในเวลานี้เป็นเวลาที่พระอาทิตย์กำลังลาลับขอบฟ้า แสงสีแดงสาดส่องไปทั่วทั้งสวนแห่งนี้ทำให้ดูโรแมนติกและสวยงามมากแต่อารมณ์ของฉินเฉานั้นกำลังหนักหน่วงเป็นอย่างมากที่หยูลู่เจอเหตุการณ์นี้ก็เป็นเพราะเขา เขาไม่สามารถแก้ปมที่อยู่ในหัวใจได้ เขาได้แต่หวังว่าซูจีที่อยู่ข้าง ๆ จะสามารถทำอะไรบางอย่างได้บ้าง“พี่ใหญ่ฉิน…..”แต่ในขณะนั้นเอง จู่
