“คนที่บังอาจมาล่วงเกินคุณชายตระกูลซื่อมันเป็นใคร!”ในขณะนั้นเองเสียงคำรามก็ดังเข้ามาจากหน้าห้องเรียนเต้นจากนั้นชายวัยกลางคนในชุดสูทสีดำก็พาบอดี้การ์ดมากมายที่สวมชุดสูทสีดำเหมือนกันเข้ามาในห้องอย่างองอาจ“คุณชาย!”เมื่อชายวัยกลางคนเห็นซื่อหลงคังนอนอยู่บนพื้น สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไป เขารีบเดินเข้ามาช่วยพยุงคุณชายของเขาให้ลุกขึ้นทันที“กะ เกิดอะไรขึ้นกับคุณชาย!”“ขาของฉัน ขาของฉันหักเพราะมัน!”ซื่อหลงคังเห็นชายวัยกลางคนคนนี้เป็นพระผู้ช่วยให้รอดไปในทันที เขารีบโอดครวญออกมาว่า “มัน มันต้องการให้ฉันขอโทษมัน!ลุงเฉิง ถ้าลุงเฉิงไม่มา คุณชายของลุงเฉิงจะต้องเสียหน้าแน่ ๆ”“อะไรนะครับ!”ชายวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่าลุงเฉิงมีสีหน้ามืดครึ้มทันทีเขามองบอดี้การ์ดที่อยู่ด้านหลังคุณชายของเขา จากนั้นก็หันกลับไปมองฉินเฉาและคนอื่น ๆ ด้วยดวงตามุ่งร้าย“คนที่ทำร้ายคุณชายของฉัน ก้าวออกมาซะ!”“นายเป็นใคร พูดจาใหญ่โตเสียจริง”ฉินเฉานั่งไขว่ห้างมองผู้ชายที่เพิ่งเดินเข้ามาคนนี้ด้วยความสนใจ“ฉันเป็นใคร แกไม่คู่ควรที่จะได้รู้!”ชายวัยกลางคนกัดฟันกล่าวอย่างเย้ยหยัน “แต่แกจะต้องรู้เพียงแค่ว่า เมื่อแกกล้าทำร้ายคุณชายของพวกเรา แกจะต้องตาย”“ดี ฉันไม่ได้ฟังคำพูดนี้เป็นครั้งแรกอยู่แล้ว”ฉินเฉายักไหล่และทันใดนั้นเอง สาวสวยคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้องอย่างกะทันหันซูเฟยก้าวเดินอยู่บนรองเท้าส้นสูงอย่างไม่กลัวว่าข้อเท้าจะพลิกเธอรีบเดินเข้
