ที่ต้องใช้แรงตามปกติก็ไม่อาจทำได้อีกแล้ว“คุณชายเป็นคนเตะมันเอง แล้วยังไงล่ะ?”ถึงแม้ว่าซื่อหลงคังจะกำลังใจสั่นทักษะการต่อสู้ของผู้ชายคนนี้เก่งกาจมาก ยามตัวเล็ก ๆ จะมีทักษะแบบนี้ได้ยังไงแต่อีกฝ่ายจะกล้าทำอะไรเขาจริง ๆ เหรอ!หากตระกูลซื่อที่แสนสง่างามจะฆ่ายามคนหนึ่ง มันก็เป็นเรื่องที่ง่ายดายราวกับการบี้มด“หึ ๆ ฉันรู้ว่าแกก็มีส่วนร่วมด้วย”ฉินเฉากล่าวเหยียดหยามคุณชายตระกูลซื่อที่หยิ่งยโส “การมีส่วนร่วมของแก ไม่ว่ายังไงฉันจะไม่ยอมให้มันน้อยหน้าเลย แต่การที่แกจะใช้ร่างกายที่เต็มไปด้วยเหล้ามาเตะน้องชายของฉันแบบนั้น มันก็คงเป็นแค่ฝันเท่านั้น บอกมา ลูกน้องของแกคนไหนที่เป็นคนทำ?”“บัดซบ ทำไมคุณชายต้องบอกแกด้วย!”ซื่อหลงคังจ้องฉินเฉาเขม็งและต้องการที่จะลุกขึ้นมาจากพื้น แต่เท้าของฉินเฉาราวกับเสาที่กดทับตัวของเขาเอาไว้ ทำให้เขาขยับไปไหนไม่ได้แม่งเอ๊ย น่าอับอายจริง ๆ ซื่อหลงคังคนนี้จะต้องกลับมาแก้แค้นอย่างแน่นอน!“ถ้าแกไม่พูดก็ไม่เป็นไร ยังไงฉันก็มีวิธีทำให้แกพูดออกมา”ฉินเฉาเหลือบตามองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าเย้ยหยัน “มือและเท้าของคุณชายตระกูลซื่อมีค่ามาก แกเคยชิมรสชาติตอนกระดูกหักหรือเปล่า?”ฉินเฉากล่าว จากนั้นก็ก้มลงมองเท้าของซื่อหลงคัง“แกคิดจะทำอะไร? ถ้าแกกล้าแตะต้องฉันแม้แต่ปลายนิ้ว ตระกูลซื่อจะไม่ให้อภัยแกแน่!”ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเหยียบต่อหน้าคนมากมาย และยังถูกข่มขู่แบบนี้ ซื่อหลงคังเกลียดชังฉ
