มาต้อนรับเขาอย่างยิ่งใหญ่เลยเหรอ“แกเป็นใคร!”บอดี้การ์ดคนหนึ่งตะโกนออกมาอย่างเย็นชา“ผะ ผมคืออาจารย์ที่ปรึกษาของซื่อหลงคัง!”หลิ่วเกิงเซิ่งอยากจะร้องไห้คนคนนี้ตัวใหญ่จริง ๆ!“โอ้ อาจารย์ที่ปรึกษานี่นา!”“หา? เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเราจริง ๆ เหรอ…..”เด็กนักเรียนต่างรู้สึกประหลาดใจ และมีบางคนที่กำลังมีความสุขบนความทุกข์ของเขาโอกาสที่จะได้เห็นว่าอาจารย์ที่ปรึกษาในโรงเรียนกำลังตกอยู่ในสภาพน่าอับอายนั้นมีน้อยมาก“โอ้ เขาเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของฉันจริง ๆ ด้วย”ซื่อหลงคังก้าวลงบนรองเท้าบาสเกตบอลที่ซื้อมาโดยไม่ทราบว่ามีราคากี่หยวน แล้วไถมันจนถึงด้านหน้าของหลิ่วเกิงเซิ่งหลิ่วเกิงเซิ่งจ้องมองรองเท้าบาสเกตบอลคู่นั้นด้วยความรู้สึกอันหลากหลายน่าเศร้าใจจริง ๆเขามีชีวิตอยู่มา 20 ปี แต่วันนี้กลับถูกเด็กหนุ่มมาเล่นงานต่อไปเขาจะอยู่ในโรงเรียนนี้ได้ยังไง ถ้าหากพูดไปจะต้องถูกหัวเราะใส่อย่างแน่นอน“ปล่อยเขาไป”ซื่อหลงคังโบกมือ จากนั้นบอดี้การ์ดสองคนที่กดตัวของเขาอยู่ก็ปล่อยเขาไปทันที“อาจารย์ที่ปรึกษามีธุระอะไรถึงได้มาหาฉันล่ะ?”คำพูดของซื่อหลงคังไม่ได้ดูกระตือรือร้นมากนักในการพูดคุยกับอาจารย์ที่ปรึกษาของตัวเองนอกจากนี้เขายังมองหลิ่วเกิงเซิ่งด้วยความดูถูก“เรื่องนั้น…ซื่อหลงคัง อาจารย์จะมาถามเธอว่า อาจารย์ซูที่เธอกำลังจะจีบคืออาจารย์ซูคนไหน?”หลิ่วเกิงเซิ่งถามออกมาด้วยความระมัดระวัง“จะเป็นใครไปได้ แน่นอนว่าจะต้อง
