“พี่ฉินเฉา ทะ ทำไมถึงกลับมาล่ะ…..”จางลี่ไม่คิดว่าฉินเฉาที่ลาหยุดไปนานจะกลับมาอย่างกะทันหัน“น้องชายของฉันโดนทำร้าย จะให้ฉันเป็นคนนอกต่อไปได้ยังไงล่ะ!”ฉินเฉาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เขาเดินไปดึงผ้าก๊อซบนหน้าผากของจางลี่จางลี่ครวญครางออกมาด้วยความเจ็บปวดเขาคิดในใจว่าพี่ฉินเฉามือหนักจริง ๆ มันเจ็บมาก“……..”เมื่อเห็นรอยเย็บแผลที่ราวกับตะขาบบนหน้าผากของจางลี่ ฉินเฉาก็ขมวดคิ้วแต่รอยช˺ารอบดวงตาราวกับแพนด้าของเฉินหยิงหยางนั้นดูจางลง“ดีมาก ดีมาก…..”ฉินเฉาเดือดดาลอย่างถึงที่สุด เขากำหมัดแน่นจนทุกคนที่อยู่ในห้องได้ยินเสียงบีบอัดกำปั้นของเขา“พี่ฉินเฉาอย่าหุนหันพลันแล่นเลยครับ!”จางลี่รีบพูดโน้มน้าว “น้องชายคนนี้บาดเจ็บแค่นิดหน่อยเท่านั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย!”“นายคิดที่จะอดทนเอาไว้อย่างนั้นเหรอ?”ฉินเฉาเหลือบตามองจางลี่“มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ผมก็จะต้องอดทนเอาไว้”จางลี่มองหน้าฉินเฉาด้วยความหวาดหวั่น“จางลี่ นี่ไม่ใช่นิสัยของนายเลย”ฉินเฉาจับแขนอีกฝ่ายเอาไว้และเอ่ยถามออกมา“พี่ฉินเฉา ถ้าหากมีพวกนักเลงกล้ามายุ่งกับจางลี่ จางลี่คนนี้จะไม่ยอมพวกมันอย่างแน่นอน แต่คราวนี้คนที่ทำร้ายผมคือนักเรียนในโรงเรียนของพวกเรา ถ้าหากผมไปยุ่งกับเขาจะต้องเกิดปัญหากับทางโรงเรียนและผู้อำนวยการซูอย่างแน่นอน”จางลี่หันไปมองหน้าซูเฟยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วกล่าวต่อไปว่า “พวกผมรู้กันอยู่แก่ใจว่าผู้อำนวยการซูไม่อยากให้พวกผมโดนดูถูก แต่
