จะรีบแล้ว ผมจะรีบแล้ว”ซูจีไม่ได้ทำอะไรฉินเฉา เธอเพียงแค่มองและยิ้มให้อย่างงดงามเท่านั้น แต่มันทำให้ฉินเฉารู้สึกหวาดกลัวมากเขาเดาว่าผู้หญิงคนนี้จะเลิกระงับอารมณ์ตัวเองอย่างแน่นอน ตอนที่เขายื่นมือออกไปเมื่อท่ากายบริหารรอบที่แปดจบลง ฉินเฉาก็กำลังคิดอยู่ว่าเขาควรจะทำท่ากายบริหารอีกรอบดีหรือไม่ แต่ทันใดนั้นคนรู้จักของเขาก็วิ่งเข้ามาจากทางด้านข้าง“ฮือ ไอ้คนไม่มีจิตสำนึก ในที่สุดก็กลับมาสักที”เมื่อได้ยินเสียงคนร้องไห้ ฉินเฉาก็รู้สึกตกใจใครกันที่มาตะโกนว่าไม่มีจิตสำนึก แล้วใครกันที่ไม่มีจิตสำนึก!พี่น้องตระกูลซูก็ตกใจเช่นกัน แต่พวกเธอคิดว่าฉินเฉาไปยั่วโมโหผู้หญิงที่ไหนมาแต่เมื่อมองดูดี ๆ พวกเธอก็รู้สึกโล่งอกเพราะเฉินหยิงหยางเป็นผู้ชาย“นายมันเป็นคนไม่มีจิตสำนึก หายไปตั้งหลายวัน พี่น้องของพวกเราจะตายกันอยู่แล้ว”เฉินหยิงหยางถือผ้าเช็ดหน้าเอาไว้ เขาเอามือปิดหน้าและร้องไห้ไป พลางสั่งน˺ามูกไป“หืม? เกิดอะไรขึ้นกับนาย?”ฉินเฉาเอื้อมมือออกไปผลักเฉินหยิงหยางที่กำลังจะเข้ามาสวมกอดดวงตาข้างขวาของเฉินหยิงหยางปรากฏรอยช˺าเป็นวง เมื่อฉินเฉาเห็นจึงถามว่า “ออกไปไกล ๆ ซะ ไม่อย่างนั้นตาอีกข้างของนายจะถูกต่อยจนช˺าเหมือนกัน… จะว่าไปใครเป็นคนทำล่ะ?”“ฮือ ไอ้คนไม่มีจิตสำนึก นายต่อสู้เก่งจนแก๊งมาเฟียก็ยังไม่กล้ามาเข้ายุ่งกับนาย คราวนี้นายจะต้องช่วยพวกเรา!”เสียงร้องไห้ของเฉินหยิงหยางนั้นเรียกได้ว่าน่าสังเวช “ถ้าหากนาย
