อกใกล้จะถึงเวลาเปิดออกมาภายในเร็ววัน”หลัวหรูเมิ่งเป็นคนที่ฉลาดหลักแหลมมาก คำพูดของเธอทำให้ตงฟางเต๋อหน้าซีดอีกครั้ง“เหอะ ถึงแม้ว่าจะมอบมันให้กับเจ้า เจ้าก็ไม่รู้วิธีเปิดมันอยู่ดี”ตงฟางเต๋อรู้ตัวว่าเขาไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป ไม่อย่างนั้นเรื่องต่าง ๆ ของสมบัติทั้งสองชิ้นจะต้องถูกเปิดเผยออกมาเขามองหน้าเซียนคนอื่น ๆ ที่อยู่ถัดไปเพื่อตกลงกัน จากนั้นก็เปลี่ยนร่างกลายเป็นลำแสงสี่ดวง และหายลับไปจากยอดเขาหมอกทันทีครึ่งเซียนทั้งสี่คนไม่คิดที่จะอยากได้สมบัติทั้งสองชิ้น และจากไปทันที“โอ้”หลัวหรูเมิ่งพลิกสมบัติทั้งสองชิ้นไปมา แล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม“ข้าคิดจะคืนมันกลับไปให้เจ้าของเดิมเสียหน่อย แต่ไม่คิดว่าตาแก่พวกนั้นจะมีน˺าใจ และไม่ต้องการมันแล้ว ดี ข้าจะไม่ทำลายความเมตตาของพวกเขาและยอมรับมันเอาไว้อย่างฝืนใจก็แล้วกัน”ผู้ฝึกตนที่ได้ยินประโยคนี้ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ออกมาดีหลัวหรูเมิ่งคนนี้คืนมันช้าเกินไปเสียแล้วตงฟางอิ๋งอ้าปากค้าง แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาผู้หญิงคนนี้โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว เธอไม่คิดที่จะไปยั่วโมโหอีกฝ่ายเพราะเกรงว่าตัวเธออาจถูกฆ่าตายอย่างน่าอนาถสำหรับตราประทับหมอกและตะเกียงตรวจจับวิญญาณ หากจะให้นิกายหลัวซาก็เป็นเรื่องดี เพราะถึงอย่างไรเธอก็มีท่านเซียนฉื่ออยู่แล้วเธอจึงไม่ต้องการสมบัติที่น่ารำคาญเหล่านั้นอีกปล่อยให้ตาแก่ตงฟางเต๋อกังวลจนตายไปเถอะ!“ผู้อาวุโสตัวน้อย รับไปสิ”ห
