กมาเสียงดัง “คิดจะดูถูกตำแหน่งสำนักอันดับหนึ่งในใต้หล้าของพวกเรางั้นเหรอ!”“ตำแหน่งสำนักอันดับหนึ่งในใต้หล้าอาจจะมีความสำคัญกับพวกท่าน”ฉินเฉาไม่หวาดกลัวแรงกดดันของชายชรา เขายืนอยู่นิ่ง ๆ และพูดต่อไปอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว“ฉันมีสิ่งที่อยากจะบอกพวกท่าน ในเมื่อฉันเป็นผู้ฝึกตนปีศาจ ทั้งชีวิตของฉันก็จะต้องอยู่ในเส้นทางปีศาจไปด้วย นี่คือเส้นทางของฉัน ถึงพวกท่านจะไม่พอใจ แต่ฉันก็ไม่คิดที่จะเปลี่ยนเส้นทางของตัวเอง แต่ดังที่ปรมาจารย์จักรพรรดิได้กล่าวเอาไว้ ท้ายที่สุดแล้วสำนักฝ่ายธรรมะของพวกท่านก็ถูกคนจากเส้นทางปีศาจช่วยเหลือ หึ ๆ ไม่รู้ว่าบนหน้าจะรู้สึกร้อน ๆ เหมือนจะเป็นไข้บ้างหรือเปล่า”คำพูดของฉินเฉานั้นราวกับมีดที่แทงเข้าไปในหัวใจอันบอบบางซึ่งเป็นส่วนที่ไม่สามารถอดกลั้นและขัดขืนได้มากที่สุดของผู้ฝึกตนเหล่านี้“คนจากเส้นทางปีศาจช่างไร้ยางอายจริง ๆ!”“ไม้ผุเอาไปแกะสลักไม่ได้จริง ๆ!”“คุยกับเขาไปก็เสียเวลา!”ความรู้สึกซาบซึ้งใจที่ฉินเฉาได้ช่วยเหลือเอาไว้ก่อนหน้านี้ ถูกโยนหายเข้าไปในประเทศอินโดนีเซีย“ช่างโง่เขลาเหลือเกิน!”ใบหน้าของเทียนตานสื่อเต็มไปด้วยความโกรธเคือง เขายืนนิ่งและในใจของเขาตอนนี้มีแต่อคติต่อนิกายหลัวซาเท่านั้น“ตามคำที่ได้กล่าวไปว่าพวกเรานั้นแตกต่างกัน ประมุขฉิน ข้าถูกท่านช่วยเหลือเอาไว้และเป็นหนี้บุญคุณท่าน ในอนาคตย่อมจะต้องตอบแทนอย่างแน่นอน แต่ความแค้นเคืองกันระหว่างปีศาจนั้นไม่อา
