มในเวลาไม่นาน“ใกล้หมดเวลาที่ข้าสามารถออกมาได้แล้ว ข้าควรกลับไปเสียที…..”ฉินเฉาพูดจาแปลก ๆ ออกมา จากนั้นเขาก็หลับตาทั้งสองข้างลงอย่างแผ่วเบาในขณะนั้นเอง ทุกคนก็รู้สึกถึงความแตกต่างได้อย่างชัดเจนฉินเฉาอ่อนแอลง!ใช่แล้ว พลังของเขาอ่อนแอลงจริง ๆผู้ฝึกตนทุกคนต่างก็เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้พวกเขารู้สึกราวกับถูกค้อนทุบเข้าที่หัวใจอย่างรุนแรง จนมันแทบจะกระโดดออกมา!แรงกดดันที่สัมผัสได้นั้นไม่สามารถที่จะคาดเดาได้เลย!แต่ตอนนี้ เมื่อเขาหลับตาลง พลังที่ไม่น่าเชื่อนั้นก็หายไปเกิดอะไรขึ้นกับฉินเฉากันแน่!“อืม…..”เมื่อฉินเฉาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ในสายตาของเขามีความเจ็บปวดและดูถูกเหยียดหยามต่อโลกใบนี้ความเจ็บปวดที่แสนสาหัสส่งผ่านไปทั่วร่างกายแต่เมื่อเห็นเสี่ยวไป๋ที่อยู่ในอ้อมแขน ความเจ็บปวดก็บรรเทาลงอิงเทียนคงจะเป็นคนทำไม่คิดว่าการที่เสี่ยวไป๋เป็นอะไรไป จะทำให้อิงเทียนถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมา“โชคดีจริง ๆ ที่มีอิงเทียนอยู่…..”ในที่สุดหลัวเต๋อก็มีโอกาสพูดอะไรออกมาบ้างแล้วที่ก่อนหน้านี้เขาไม่มีโอกาสได้พูด เป็นเพราะว่าเขาต้องรักษาระดับพลังของระฆังหยินหยางเอาไว้“ไม่อย่างนั้นคราวนี้เจ้าได้ตายจริง ๆ แน่”“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะไม่ตาย”ฉินเฉายิ้มออกมา“นายท่านฉิน…..”อาการบาดเจ็บของเสี่ยวไป๋ที่อยู่ในอ้อมแขนนั้นดีขึ้น ตอนนี้เธอจึงได้สติแล้วเช่นกันขนตาของเธอขยับ จากนั้นเธอก็ลืมตาขึ้นมา ดวงตาที่ส่องประกายและดูฉลา
