ังประหลาดใจอยู่นั้น สายฟ้าสีแดงก็ผ่าลงมาเสี่ยวไป๋เปิดห้วงรูหนอนของเธอออกมาอีกครั้งแต่สายฟ้าในครั้งนี้ ถึงแม้จะผ่าลงไปใส่ห้วงรูหนอนอย่างจังๆ แต่ก็มันก็ฉีกทึ้งวิชาของเสี่ยวไป๋ไปด้วยและเนื่องจากห้วงรูหนอนถูกปิดกั้น สายฟ้าจึงเอนทิศ ผ่าลงไปยังพื้นดินที่อยู่ใกล้ ๆเมื่อเป็นเช่นนั้นร่างของเสี่ยวไป๋ที่ขวางหน้าฉินเฉาเอาไว้ จึงได้รับผลกระทบจากสายฟ้าไปด้วยเปรี๊ยะ!งูสายฟ้ายังคงกระจายออกไปรูม่านตาของเสี่ยวไป๋ขยายออกมา ร่างกายของเธอพลันสั่นสะท้านความเจ็บปวดอย่างรุนแรง และตามมาด้วยอาการชาก่อนหน้านี้นายท่านฉินก็ต้องพบเจอกับความเจ็บปวดขนาดนี้เลยเหรอ?“ฉะ ฉันช่างน่าผิดหวังจริง ๆ …. โดนโจมตีใส่แค่เพียงครั้งเดียวก็ทนไม่ได้แล้ว…..”ร่างกายของเสี่ยวไป๋ค่อย ๆ ล้มลงไปกับพื้น“เสี่ยวไป๋!”ฉินเฉารีบวิ่งเข้าไปรับเสี่ยวไป๋เข้ามาในอ้อมแขนอย่างรวดเร็ว โดยที่ไม่สนใจความเจ็บปวดอีกในตอนนี้ลมหายใจของเสี่ยวไป๋แผ่วเบามาก ราวกับว่าเธอจะดับสลายไปได้ทุกเมื่อ“บัดซบ! เธอโง่ไปแล้วเหรอ เธอจะวิ่งเข้ามาทำไม!”ฉินเฉารู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมา น˺าตาของเขาเริ่มคลอเบ้า“ฉัน ฉันไม่อยากเห็นนายท่านฉินตายค่ะ…”เลือดไหลออกมาจากปากของเสี่ยวไป๋ เธอไอออกมา แล้วพูดอย่างอ่อนแรงว่า “ยิ่งไปกว่านั้น ฉันจะอยู่ข้างกายนายท่านฉิน…..”“ผู้หญิงคนนี้น่าสงสารจริง ๆ …..”จีหยวนหยวนที่กำลังยืนมองอยู่ อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว “เธอมีความลุ่มหลงอยู่มาก ความลุ่มหลงที่จะพร
