โดยเฉพาะบรรดาคนจากพันธมิตรชิงหงที่ขบกรามมองเฉินตงด้วยความเกลียดชัง ราวกับต้องการที่จะดื่มเลือดกินเนื้อของเขาเข้าไป!เป็นเพราะว่าเฉินตงได้ฆ่าเจ้าสำนักของพันธมิตรชิงหงของพวกเขา!ความแค้นนี้จะต้องชำระ!ผู้ฝึกตนคนอื่น ๆ ก็เกลียดชังเฉินตงเข้ากระดูกดำเพราะเขาทำให้คนเหล่านี้รู้สึกราวกับได้โยนความอัปยศไปใส่ครอบครัว“เฉินตง ข้าจะเอาชีวิตของเจ้า!”“ยอมรับชะตากรรมของเจ้าซะ!”“เอาชีวิตเจ้าสำนักของข้าคืนมาด้วย!”ผู้ฝึกตนเหล่านี้ลืมเรื่องที่เฉินตงเป็นพระเจ้าไปแล้วตอนนี้ในสายตาของพวกเขานั้น เฉินตงคือคนที่กำลังจะตาย“พวกเจ้าจะต่อต้านงั้นเหรอ!”เฉินตงยืนอยู่บนบัลลังก์และมองผู้ฝึกตนที่ล้อมวงกันอยู่ด้านล่างจากนั้นเขาก็ตะโกนออกมาทันที “บังอาจไม่เคารพต่อพระเจ้า!”“ตอนนี้เดี๋ยวแกก็จะต้องตายแล้ว”ฉินเฉาที่อยู่ไกล ๆ ใช้ลมปราณห่อหุ้มเสียงเอาไว้ แล้วบอกเฉินตงว่า“ยังจะฝันกลางวันว่าเป็นพระเจ้าอยู่อีกเหรอ?”“ไม่มีใครที่จะมาขัดขวางเส้นทางการเป็นพระเจ้าได้!”เฉินตงยังคงหยิ่งผยองทันใดนั้นเขาก็เอื้อมมือไปหยิบขลุ่ยกระดูกออกมา“เดี๋ยวพวกเจ้าจะได้รู้ว่าทำไมพระเจ้าถึงสามารถครองโลกได้!”เมื่อเขาหยิบขลุ่ยกระดูกออกมา ศิษย์ทุกคนในนิกายเหยียนลั่วก็หยิบขลุ่ยกระดูกออกมาเช่นเดียวกันทันใดนั้นเสียงดนตรีที่หดหู่ก็ดังขึ้นบนยอดเขาหมอกเหล่าผู้ฝึกตนที่เต็มไปด้วยความแค้นอยู่ก่อนหน้านี้ก็พลันถูกกระตุ้นดวงตาของทุกคนขุ่นมัวมาก“ขลุ่ยเรียกวิญญาณ!”ฉินเฉา
