มันเปล่งแสงออกมาเจ็ดสี และไม่มีแม้แต่เหล็กอ่อน แต่มันกลับสร้างรอยกำปั้นขึ้นบนกระบี่ของโม่เทียนหยาได้“ฉันจะส่งมันไปให้ ก็เล่นกับมันด้วยล่ะ”จ้าวจิงจิงยิ้มที่มุมปากอีกครั้งโม่เทียนหยาเบิกตากว้าง จากนั้นแรงระเบิดก็ถูกส่งมาซ˺า ๆ จนเขาต้องถอยหลังออกไปเรื่อย ๆเป็นหมัดที่เร็วมาก!เขาเพ่งตามองอีกครั้ง แต่ก็ไม่อาจจะมองเห็นได้ว่าอีกฝ่ายปล่อยหมัดออกมาตอนไหนผู้ชายคนนั้นน่าสะพรึงกลัวมาก แล้วทำไมผู้หญิงของเขาคนนั้นก็ยังผิดปกติได้ขนาดนี้!ใบหน้าของเขากลายเป็นสีเขียวแดง เขาคิดอยากจะใช้วิชากระบี่ลับ แต่ถ้าใช้มัน พื้นฐานการฝึกตนของเขาก็จะเกินกว่าขั้นกายทองคำชั้นที่เจ็ด และจะถูกตัดสิทธิ์ออกจากการแข่งขัน“เอาหมัดไปกินซะ!”จ้าวจิงจิงโจมตีอย่างมีความสุข มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถทำให้เธอโจมตีได้แบบนี้หมัดที่ราวกับลมพายุที่รุนแรง พุ่งเข้าใส่ใบหน้าและร่างกายของโม่เทียนหยายิ่งไปกว่านั้น หมัดที่ไม่หนักไม่เบานี้ ถึงแม้ว่าจะทำให้โม่เทียนหยาเจ็บปวดอยู่บ้าง แต่มันก็ไม่ได้ทำให้บาดเจ็บร้ายแรงอะไรแต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความอัปยศอดสูนี้!โจมตีกลับไปก็ไม่ได้! ต้องทนโดนโจมตีอยู่แบบนี้!เขาถูกผู้หญิงทำร้าย!อ๊ากก!โม่เทียนหยาผู้นี้ เคยที่จะต้องมาแบกรับความอัปยศแบบนี้ที่ไหน!“เป็นอะไรไป? ถ้าหากทนไม่ได้ก็ยอมแพ้ไปซะ”หมัดของจ้าวจิงจิงราวกับเม็ดฝนที่ตกกระทบลงไปบนร่างของโม่เทียนหยาไม่หยุดเสียงอู้อี้ที่ดังออกมาราวกับเสียงเนื้อ
