“เจ้าไปเรียนวิชานี้มาจากที่ไหนเนี่ย!”ฉินอี้มองน้องสาวที่แสนดีของเขาด้วยความตกใจ “ถึงกับพันธนาการข้าไว้ได้!”“ยังทำได้มากกว่านี้อีก!”ฉินอิงชี้ไปยังกระบี่ของพี่ชาย “รับบัญชา! ยกขึ้นมา!”เธอส่งสัญญาณด้วยมือ จากนั้นฉินอี้ก็ยกกระบี่ขึ้นมาอย่างช้า ๆและพาดมันบนคอของตัวเอง“บัดซบ นี่ข้าจะต้องทำร้ายตัวเองอย่างนั้นเหรอ?”ฉินอี้ตกใจและรีบกล่าวว่า “ฉินอิง เจ้ากำลังทำเรื่องผีสางอะไรของเจ้าอยู่! เชี่ย เจ้ารีบเอากระบี่ออกไปเร็ว ข้ากลัวเจ็บ! ถ้าเจ้าเจ็บตรงไหนล่ะก็ เจ้าก็ให้นายน้อยผู้นี้รักษาให้เจ้าก็ได้!”ฉินอี้พยายามที่จะหลบเลี่ยงกระบี่ แต่แขนของเขาก็ยังพากระบี่ตามมาด้วย“จะ เจ้ารีบทำให้ข้าหยุดเร็ว!”ฉินอี้กล่าวอย่างร้อนรน“ไม่เอา”ฉินอิงยิ้มออกมาราวกับดอกไม้ เธอหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข“ถ้าพี่ชายไม่ยอมแพ้ล่ะก็ หนูก็จะไม่หยุด”“ไร้สาระ นายน้อยผู้นี้จะไม่ยอมแพ้! เจ้าปล่อยข้าสิ เราจะได้มาใช้กระบี่ฆ่ากันจริง ๆ!”“ไม่ได้หรอก”ฉินอิงส่ายหน้า แล้วกล่าวว่า “เมื่อพี่ชายไม่ยอมแพ้ กระบี่ราชันย์มารก็จะฟันลงไป โชคไม่ดีเลยที่ตอนนี้กระบี่ราชันย์มารคือพลังลมปราณของหนู และมันก็สามารถทำร้ายพี่ชายได้”“เจ้าก็เอาเลยสิ!”ฉินอี้ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพร้อมกับกล่าวว่า “ถึงคอจะร่วงลงไปกลายเป็นแผลใหญ่ นายน้อยผู้นี้ก็จะกระโดดออกไปจากวิญญาณแรกก่อตั้ง ไปสร้างร่างกายขึ้นมาใหม่อย่างช้า ๆ ด้วยจิตก่อเกิด แค่นั้นก็จบแล้ว!”“พี่ชายเก่งมาก ๆ ทำให้น้
