ี่ฉินอี้เรียกหมวกหินมาป้องกันตัวได้ทันเวลาไม่อย่างนั้นเขาจะต้องบาดเจ็บอย่างแน่นอนท้ายที่สุด ร่างกายของฉินอี้ก็ไม่เหมือนน้องสาวของเขา ที่มีร่างวัชระไม่แตกหักเขาทำได้แค่เรียกใช้พลังของกระทิงปีศาจเก้าเร้นลับมาเพิ่มพลังป้องกันได้เท่านั้นดังนั้นร่างของฉินอี้จึงถอยหลังไปเพราะแรงระเบิดของกระแสไฟฟ้าซ˺าแล้วซ˺าเล่า และพื้นดินด้านหน้าที่เขาเหยียบนั้นได้ทิ้งร่องรอยของงูสายฟ้าเอาไว้“ก้าวหน้าขึ้นนี่”ฉินอี้หยุดฝีเท้า และอดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า “สามารถโจมตีพี่ชายจนรับมือไม่ทันแบบนี้”“อยู่กับปะป๊าไม่ได้สบายอย่างที่พี่ชายคิดเอาไว้หรอก”ฉินอิงวางมือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างเอาไว้ด้านหน้าลำตัว แล้วกล่าวกับพี่ชาย“ยังไงเจ้าก็มีความสุขมากกว่าข้าอยู่ดี มันเป็นสิ่งที่ข้าทำไม่ได้!”ฉินอี้นึกถึงเรื่องที่น้องสาวของเขาถูกส่งออกไป เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉา “ถ้าไม่ได้สั่งสอนเจ้า ข้าก็จะไม่สามารถบรรเทาความโกรธในหัวใจลงไปได้”“โกรธแบบนี้ แสดงว่าตับของพี่ชายไม่ดีแล้ว”ฉินอิงกล่าวว่า “พี่ชายที่แสนดีของหนูควรจะพักผ่อนให้มาก ๆ”“ไม่คุยกับเจ้าแล้ว รีบมาวัดกันสักที!”ฉินอี้กล่าว “ผู้ชนะจะมีสิทธิ์ได้อยู่กับปะป๊า!”“ที่แท้พี่ชายก็มีความคิดแบบนี้”ฉินอิงส่ายหน้าและกล่าวว่า “ไม่ได้หรอก ฉินอิงไม่ยอมแพ้ที่จะอยู่กับปะป๊าและแม่เล็ก ดังนั้นฉินอิงจะไม่ออมมือ!”“ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะสามารถเอาชนะพี่ชายของเจ้าได้ยังไง!”ฉินอี้กล่าว และกระแทกฝ่ามือปีศ
