ะไรจะกล่าวงั้นเหรอ?”“ก่อนหน้านี้เนิ่นนานกว่าหนึ่ง ข้าและประมุขของพวกท่านได้ทำข้อตกลงต่อกัน นั่นคือในงานประลองหงเหมินครั้งนี้ พวกเราจะให้ลูกของพวกเราได้ตัดสินแพ้ชนะกัน ตอนนี้ถึงเวลาอันสมควรแล้ว ข้าหวังว่าพวกท่านจะสามารถช่วยข้าได้”“ให้ลูกของฉินเฉาทั้งสองคนต่อสู้กันอย่างนั้นเหรอ?”“ข้าได้ยินมาว่าเด็กสองคนนั้นแข็งแกร่งมาก แม้แต่ผู้อาวุโสหลงจื่อหยู่หลงแห่งเขาซงซานก็พ่ายแพ้มาแล้ว!”“โอ้ มีการแสดงดี ๆ ให้ดูด้วย”ผู้ฝึกตนที่อยู่รอบ ๆ ไม่ได้คัดค้าน พวกเขาต้องการที่จะดูเรื่องสนุกกันอยู่แล้วโม่เทียนหยาพยักหน้าเช่นเดียวกัน เขาจะสนับสนุนเฉินชิงอย่างมั่นคงเสมอ ไม่ว่าเธอต้องการที่จะทำอะไร ยกเว้นเพียงแต่การติดตามผู้ชายคนนั้น“ในเมื่อไม่มีใครคัดค้าน งั้น…”ในขณะที่เฉินชิงกำลังจะพูดต่อ ฉินเฉาก็ลุกขึ้นยืนทันที“ฉันขอคัดค้าน!”“……”เฉินชิงหันหน้าไปมองสามีของเธอ“ประมุขฉินกำลังจะพูดอะไร?”“ฉันมีเรื่องที่อยากจะพูดออกมามากมาย แต่จะสรุปเพียงสี่คำเท่านั้น ฉันขอคัดค้าน!”ฉินเฉายืนมองเฉินชิงเช่นเดียวกัน“นี่คือข้อตกลงที่พวกเราได้ตกลงกันไปแล้ว เจ้าจะละเมิดมันไม่ได้”แววตาของเฉินชิงนั้นดูมั่นคง“ฉันไม่อยากทำให้วัยเด็กของลูกต้องแปดเปื้อนไปด้วยเงาของการต่อสู้”ฉินเฉากล่าวออกมาอย่างไม่สบายใจ “ยิ่งไปกว่านั้นมันคือการทำลายความเป็นพี่น้อง”“ใครจะให้พวกเขาทำลายมันล่ะ!”เฉินชิงเลิกคิ้วสีดำขลับ แม้ในยามโกรธเธอก็ยังคงดูงดงามสมแล้วที่เป็
