หลุนทั้งสองคนร้องออกมาเป็นเสียงเดียวกันอย่างน่าสงสาร พวกเขาถูกพุ่งชนจนลอยออกไปนอกเวทีการประลองอ้ายเสี่ยวเสวี่ยหันมองไปรอบ ๆ และพบกับถู่คุนผู้ถูกแขนหินยกตัวเองไว้“นายจะยอมแพ้หรือจะให้ฉันจัดการล่ะ?”“ข้าไม่ยอมแพ้!”ถึงแม้ว่าถู่คุนจะไม่ใช่คนตัวสูง แต่เขาเป็นคนที่ดื้อรั้น และกัดฟันสู้ไม่ถอย“ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่รังเกียจที่จะส่งนายไปสู่สุคติ”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยกล่าว เธอถือปืนไรเฟิลเอาไว้ในมือ แล้วจ่อปลายกระบอกปืนไปยังหน้าผากของถู่คุน“ถ้านายสามารถหยุดกระสุนปืนของฉันได้ ฉันจะปล่อยนายลงไปแล้วให้นายมาสู้กับฉันอีกครั้งหนึ่ง”“ดี!”ถู่คุนร่ายคาถาวิชาห้าธาตุ และสร้างโล่ดินขึ้นมาป้องกันด้านหน้าตัวเอง“ระ รอเดี๋ยวก่อน!”แต่ในขณะนั้นเอง ผู้อาวุโสศาลาดินแห่งคุนหลุน ถู่เสียง ที่นั่งอยู่ในบริเวณนั้นก็ลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าของเขาพลันดูน่าเกลียด พร้อมกับกล่าวว่า “พะ พวกเราขอยอมแพ้!”“ถู่เสียง เจ้ากำลังทำอะไรของเจ้า!”หั่วเหยียนไม่พอใจในทันที “ถู่คุนยังไม่ได้พ่ายแพ้สักหน่อย! เจ้ากำลังทำอะไรอยู่!”“ข้าไม่อยากให้ศิษย์ของข้าตาย”ถู่เสียงหน้าซีดเซียว เขามองหั่วเยียนอย่างไม่สบอารมณ์ “คนที่กำลังตกอยู่ในอันตรายคือศิษย์ของศาลาดิน ไม่ใช่ศาลาเพลิงสวรรค์ของเจ้า เจ้าก็เลยไม่ต้องทุกข์ใจ! พวกเราขอยอมแพ้!”เมื่อถู่เสียงกล่าวเช่นนั้น ถู่คุนจึงไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ และยอมแพ้ไปอย่างหดหู่“ผู้อาวุโสถู่ช่างมองสถานการณ์ได้อย่างชัดเจนจร
