รวมกับลุงเจ้าสิ!”“พวกเจ้า พวกเจ้า!”เจ้าสำนักถ˺าเมฆาม่วงอยากจะเป็นลมหลงผิดไปกับมาร กล้าคิดข้ออ้างไร้สาระแบบนี้ออกมาได้!“ถ้าพวกเจ้าไม่ออกไป อาจารย์จะให้ออกไปจากสำนัก!”เจ้าสำนักถ˺าเมฆาม่วงจำเป็นต้องพูดจาอย่างโหดเหี้ยมใส่“ฮือ อาจารย์ ท่านต้องการส่งผู้อื่นไปตายงั้นหรือ…..”ซุนหลานซินร้องไห้ออกมา“อาจารย์ ท่านจะทนมองศิษย์ที่น่าภาคภูมิใจของท่านล้มตายไปทั้ง ๆ แบบนี้ใช่มั้ย!”เหยียนจื่อหยูกล่าวอย่างน่าสงสาร“อาจารย์ ศิษย์หลงผิดไปกับมารจริง ๆ! ลมปราณของศิษย์เริ่มแตกซ่านแล้ว!”หลี่ปัวยังคงโวยวายออกมา“อาจารย์จะกระแทกฝ่ามือให้มันกลับไปอยู่ในที่ของมันเอง!”หนวดเคราของเจ้าสำนักถ˺าเมฆาเมฆปลิวไสว“ออกไปเพื่ออาจารย์ซะ! ไม่อย่างนั้นอาจารย์จะไม่ยอมรับลูกศิษย์อย่างพวกเจ้า!”เจ้าสำนักถ˺าเมฆาม่วงกล่าวอย่างไร้ความปรานีศิษย์เหล่านี้ไม่มีทางเลือก พวกเขาขึ้นไปบนเวทีการประลองด้วยความหดหู่ทีละคนแต่บนเวทีการประลองในเวลานี้ มีจ้าวจิงจิงอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น“หืม ทำไมถึงมีเจ้าคนเดียว แล้วอีกสองคนล่ะ?”เมื่อเห็นจ้าวจิงจิงอยู่คนเดียว เหยียนจื่อหยูจึงอดถามออกมาไม่ได้“มีแค่ฉันก็เพียงพอแล้ว”จ้าวจิงจิงกวักมือให้พวกเขา “พวกนายเข้ามาพร้อมกันเลย”“ดะ ดูถูกกันเกินไปแล้ว!”ซุนหลานซินเบ้ปาก ผ้าแพรจากแดนสวรรค์ในมือของเธอลอยขึ้นลง “พวกเราไม่ได้มาซื้อซอสถั่วเหลือง!”“เจ้าจะได้รู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของพวกเรา!”หลี่ปัวคิดในใจ สามต่อหนึ่ง อีก
