ข้า”“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง…..”ราวกับว่าดวงตาข้างขวาของหลัวหรูเมิ่งกำลังหลั่งน˺าตาออกมาเธอจับมือของตัวเองเอาไว้แน่น เล็บของเธอจิกเข้าไปในเนื้อจนเลือดไหลออกมาเปื้อนฝ่ามือ“ข้าได้คิดดูเกี่ยวกับสิ่งที่เจ้ากำลังคิดแล้ว… หากข้าไม่ได้เจอพี่ชายที่แสนดีของข้า หากไม่ได้ดื่มเลือดกินเนื้อของเจ้า ข้าจะไปยอมได้ยังไง”“ข้าได้ตายไปครั้งหนึ่งแล้ว”หลัวเต๋อกล่าวว่า “เจ้าจะไม่ยอมยกโทษให้ข้างั้นเหรอ?”“ข้าเกลียดชังเจ้ามาเนิ่นนานกว่าพันปี จะมาบอกให้มันจางหายไปได้ยังไง!”ดวงตาของหลัวหรูเมิ่งกลายเป็นสีแดงอีกครั้ง “หนี้แค้นในคราวนี้ชดใช้ได้ด้วยชีวิตของเจ้าเท่านั้น”“โอ้ ข้าไม่เคยคิดที่จะขังเจ้านานกว่าพันปีเลย”หลัวเต๋อรู้ดี ว่าถึงเขาจะอธิบายเรื่องเหล่านี้ไป น้องสาวของเขาก็จะทำเป็นหูหนวกอยู่ดี“ดี ถ้าอย่างนั้น ข้าก็มีแต่จะต้องโจมตีใส่เจ้าจนตื่นขึ้นมาเท่านั้น”เมื่อกล่าวดังนั้น ร่างของหลัวเต๋อก็สั่นเล็กน้อยจากนั้นเงาของปีศาจจำนวนหลายพันตนก็กระโดดออกมาจากร่างกายของเขา พร้อมทั้งโผทะยานขึ้นไปบนอากาศ และจับจ้องหลัวหรูเมิ่งอย่างมืดมน“สามพันภูตผีหลัวซา วิชานี้ใช้ไม่ได้ผลกับข้าหรอก”หลัวหรูเมิ่งเย้ยหยัน“วิชานี้แตกต่างออกไปจากเมื่อหนึ่งพันปีก่อน”เมื่อหนึ่งพันปีก่อน หลัวเต๋อเคยใช้วิชานี้กับหลัวหรูเมิ่ง“หลังจากนั้นหนึ่งพันปี มันก็เปลี่ยนไปบ้างเล็กน้อย”จากนั้นสามพันภูตผีหลัวซาก็อ้าปากออกมาทีละตนในปากของพวกมันมีลำแสงสีดำส่องที่ป
