“ออกมารับความตาย!”“พวกเต่าหดหัว ออกมาเร็วเข้า!”คนกลุ่มนี้ตะโกนก่นด่ามารดาเพื่อท้าทาย พวกเขาตะโกนกันอยู่พักหนึ่งเพียงไม่นาน คนในนิกายหลัวซาก็ค่อย ๆ เดินออกมายืนอยู่อีกด้านหนึ่งของน˺าพุ และมองกลุ่มผู้ฝึกตนตรงหน้า“เช้าขนาดนี้ ทำไมถึงได้มีฝูงสุนัขมาเห่าหอนรบกวนความฝันของผู้อื่น”ฉินเฉาสวมเสื้อผ้าสีดำ มือทั้งสองข้างของเขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าและกล่าวออกมาด้วยความหงุดหงิด“ประมุขฉิน ข้าว่าเจ้าจะหยิ่งยโสเกินไปแล้ว!”โจวเจียวยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน เขาพูดออกมาด้วยความกล้าหาญว่า “กล้าที่จะเผชิญหน้ากับผู้ฝึกตนมากมาย แล้วยังไม่เห็นผู้ฝึกตนในสำนักฝ่ายธรรมะอยู่ในสายตา”“ในสายตาของฉันมีเพียงแค่คนในครอบครัวและมิตรสหายเท่านั้นฉันไม่เคยมองศัตรู”“ดังนั้นเจ้าก็เลยฆ่าศิษย์ของพวกเราไปมากมายบนยอดเขาหมอกแห่งนี้ ท่ามกลางสายตาของผู้ฝึกตนงั้นเหรอ?”“พวกนายกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่?”ฉินเฉาขมวดคิ้ว “ใครฆ่าศิษย์ของพวกนาย”“เจ้าไม่ยอมรับ!”เจ้าสำนักถ˺าเมฆาม่วงได้ปลดปล่อยร่างหยินเทวะของศิษย์ของเขาและบอกให้วัวเหล็กพูดถึงเรื่องเมื่อคืนนี้“ได้ยินหรือยังล่ะ คนที่จะทำเรื่องแบบนี้ได้ก็ไม่มีใครอื่นนอกจากราชันย์ภูติเก้าเร้นลับในนิกายหลัวซาของเจ้า! ประมุขฉิน วิธีของเจ้าช่างโหดเหี้ยมจริง ๆ!”“……”ฉินเฉาหันกลับไปมองชิโยะ“นายท่าน ชิโยะไม่เคยทำเรื่องแบบนี้เลย!”ชิโยะรีบคุกเข่าลงไป แล้วกล่าวกับฉินเฉาว่า “เมื่อคืนนี้ชิโยะไม่ได้ออกจากตำหนักหมอก
