่วยพี่สาวอยู่!”ชวนจิ่วเหนียงรีบพูดออกมาอย่างรวดเร็ว “ในที่สุดพวกเราก็พบสมบัติระดับวารี มหาเจดีย์แก้ว ตราบใดที่ใช้มันปกป้องร่างกายก็จะสามารถช่วยพี่สาวได้!”“โอ้?”หลัวหรูเมิ่งลืมตาขึ้นมาทันที ดวงตาของเธอเหมือนกับดวงดาราในค˹าคืนที่หนาวเย็น มันเปล่งประกายจนชวนจิ่วเหนียงรู้สึกด้อยกว่าหลัวหรูเมิ่งยื่นมือออกไป จากนั้นไม่รู้ว่ามหาเจดีย์แก้วในมือของชวนจิ่วเหนียงนั้นได้ไปอยู่ในมือของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ชวนจิ่วเหนียงและโม่เฟยเยียนมองหน้ากันด้วยความหวาดกลัวเร็วมาก!ความเร็วนี้อยู่เหนือกว่าสายตาของมนุษย์ไปอย่างสมบูรณ์ และแม้แต่ผู้ฝึกตนก็ไม่สามารถมองตามอีกฝ่ายได้ทัน“ของดี เป็นของที่ดีจริง ๆ!”หลัวหรูเมิ่งมีความสุขมาก เธออดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “ในที่สุดข้าก็สามารถออกไปจากสถานที่บัดซบแห่งนี้ได้! พวกเจ้าทำได้ดีมาก!”“ฮิ ๆ พวกเราเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน…”ชวนจิ่วเหนียงรีบกล่าวออกมาอย่างรวดเร็ว“ดีมาก… ดีมาก….”หลัวหรูเมิ่งเริ่มพึมพำออกมา “ตอนนี้ข้าจะไปหาพี่ชายของข้า…และจะไปทำให้เขาได้รู้ว่าน้องสาวที่ดีของเขาคนนี้ ในเวลามากกว่าพันปี จะคิดถึงเขามากขนาดไหน!”หลัวหรูเมิ่งกัดฟัน แววตาของเธอปรากฏความเกลียดชังที่ฝังลึก“นะ น่ากลัวว่าจะไม่ดี…”ชวนจิ่วเหนียงกล่าว“ทำไมเจ้าถึงต้องปกป้องเขา!”หลัวหรูเมิ่งไม่ปิดบังพลังลมปราณของเธอ เส้นผมสีขาวปลิวว่อนเธอจับจ้องไปยังชวนจิ่วเหนียงร่างทั้งร่างของชวนจิ่วเหนียงพลันแข็งทื่อ เธอล้
