รื่องนี้ขึ้นมาฉินเฉาก็เหงื่อตก เมื่อก่อนเขาถูกหลี่ไป๋ชานและชีเล่นงาน“ฉันคิดว่านายจะมีความสุขเสียอีก ถึงได้ใช้สถานะนี้กดขี่คนอื่นอยู่บ่อย ๆ”“นั่นเพราะฉันถูกบังคับให้ทำต่างหากล่ะ!”ฉินเฉาพูดเพื่อแก้ไขความคิดของหลิวจาง “เธอคิดว่าฉันชอบกดขี่คนอื่นนักหรือไง ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นการลงโทษคนที่มาล่วงเกิน”“เอาล่ะ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้แล้ว… ฉันจะถามเรื่องสำคัญกับนายสักหน่อย นายเป็นคนช่วยซ่างกวนไล่แฟนเก่าของเธอไปเหรอ?”หลิวจางเอ่ยถาม“แน่นอน…”“เรื่องนี้ทำได้ดีแล้ว แต่ว่า….”“แต่ว่าอะไร?”“ไม่มีอะไรหรอก นายไปได้แล้ว”หลิวจางผลักฉินเฉา“หา? พูดแล้วก็ไล่ฉันไปเนี่ยนะ!”ฉินเฉาไม่เต็มใจเลยแม้แต่น้อย“รีบไปได้แล้ว ถ้านายไม่ไปฉันอาจจะเปลี่ยนใจ ไม่ให้นายพาเสี่ยวอิงไปก็ได้”“โอเค ๆ ฉันไปแล้ว ไว้ฉันจะชวนเธอไปกินข้าวกันทีหลัง”ฉินเฉารีบออกไปอย่างรวดเร็วแต่จากนั้นหลิวจางก็ถอนหายใจออกมา เธอนั่งลงบนโซฟาอย่างหมดแรง จากนั้นจึงหยิบรูปถ่ายของเธอและซ่างกวนหยวนจากบนโต๊ะมาดู และอดไม่ได้ที่จะคิดออกมาดัง ๆ“นายมันโง่ งี่เง่า ผีที่น่ารังเกียจ ถ้านายทำแบบนั้นลงไป ความคิดที่ซ่างกวนมีต่อนายจะไม่มากไปกว่านี้หรือไง… คนสารเลว ข้างกายนายมีผู้หญิงอยู่กี่คนแล้ว…..”
