ัวเองตำรวจในเมืองซู่หนานก็กำลังสืบสวนเรื่องนี้กันอยู่เช่นเดียวกัน แต่ผู้กระทำผิดนั้นเคลื่อนไหวราวกับสายลม จึงจับตัวไม่ได้เลยแม้เพียงเงาได้ยินว่าช่วงนี้อ้ายเสี่ยวเสวี่ยเป็นผู้รับผิดชอบเรื่องนี้ เธอกำลังยุ่งและตกที่นั่งลำบากอยู่ ความกดดันที่มีนั้นไม่ใช่น้อย ๆ“หลิวอิง ตอนนี้เธอกำลังเรียนอยู่เหรอ?”ฉินเฉากลัวถูกเข้าใจผิดว่าเป็นฆาตกรโรคจิตจึงไม่กล้าที่จะเขย่าประตูโรงเรียน เขาเพียงยืนอยู่อีกด้านและส่งข้อความหาหลิวอิงเท่านั้น“หนูกำลังวิชาเรียนพลศึกษาอยู่ ในที่สุดอาจารย์ก็นึกถึงหลิวอิงแล้วเหรอ?”ดูเหมือนว่าในข้อความนี้จะมีความไม่พอใจแฝงอยู่ฉินเฉาค่อนข้างรู้สึกอาย เขาถูกหลิวอิงเรียกว่าอาจารย์ แต่ไม่ได้สอนอะไรเธอเลย นอกจากทำให้เธอกลายเป็นหุ่นเชิดปีศาจ“เธอออกมาได้มั้ย ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอนิดหน่อย”ฉินเฉาส่งข้อความไปอีกครั้งในไม่ช้า ในโทรศัพท์ก็มีข้อความตอบกลับมา“ไม่ได้ ทางโรงเรียนไม่อนุญาตให้ออกไปไหนในตอนกลางวันเพราะช่วงนี้มีฆาตกรโรคจิตอยู่! อาจารย์จะรอหนูเลิกเรียนก่อนหรือเปล่า?”วิธีการพูดจาของหลิวอิงไม่เหมือนคนที่ไม่มีวิญญาณเลยแม้แต่น้อย“นั่นช้าเกินไป เธอกำลังเรียนวิชาพละอยู่ในสนามหรือเปล่า?”“อืม เป็นกิจกรรมกลางแจ้ง”ฉินเฉาตัดสินใจที่จะเก็บโทรศัพท์เขาหันเดินออกไปจากประตูโรงเรียนจนมาถึงมุมหนึ่งซึ่งไม่มีใครอยู่กำแพงรั้วของโรงเรียนมัธยมปลายโรงเรียนนี้ค่อนข้างสูง มันมีความสูงมากกว่าสามเมตร และด้าน
