ากำลังคิดหาวิธีรับมือกับหลิวจางอยู่นั้น ก็มีเสียงตะโกนดังมาจากด้านข้าง“ใครน่ะ!”เมื่อฉินเฉาหันไปมอง ก็พบกับเจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายที่กำลังลาดตระเวนอยู่และหนึ่งในนั้นชี้นิ้วมาที่เขาอย่างกังวล “หยุดนะ อย่าขยับ!”“เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยประตูเพิ่งจะโทรเข้ามารายงานว่ามีคนน่าสงสัยเดินอยู่ที่ประตูทางเข้า คงจะเป็นนายล่ะสิ”ตำรวจอีกคนหยิบกุญแจมือออกมา และเดินเข้าไปหาฉินเฉาอย่างช้า ๆ “สวมเสื้อโค้ตกันลมสีดำและยังสวมแว่นกันแดด ดูยังไงก็ไม่ใช่คนดี ตกลงว่านายคือฆาตกรโรคจิตที่มีฝีมือ ไม่แปลกใจเลยที่พวกเราจะจับนายไม่ได้”“เข้าใจผิดแล้ว…”ฉินเฉารีบกล่าวว่า “ฉันไม่ใช่ฆาตกรโรคจิต”“เลิกพูดจาไร้ประโยชน์ได้แล้ว พอไปสอบสวนที่สถานีตำรวจก็จะรู้นั่งลงไป อย่าขยับ!”เจ้าหน้าที่ตำรวจเดินเข้ามาแต่ฉินเฉาไม่มีเวลาให้พวกเขา เขาต้องไปหาหลิวจาง อ้ายเสี่ยวเสวี่ย และจ้าวจิงจิง“ขอโทษนะ ฉันไม่มีเวลา พวกนายไปตามจับฆาตกรโรคจิตตัวจริงเถอะ”ฉินเฉารู้ดีว่าเขาไม่สามารถพูดได้อย่างชัดเจนในเวลาสั้น ๆ เขาก้าวถอยหลังออกไปหลายก้าว“หยุดนะ อย่าขยับ!”ตำรวจอีกคนรีบยกปืนขึ้นมาจ่อฉินเฉา “ถ้าขยับอีกที ฉันจะยิง!”เจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสองนายเป็นกังวลมากฆาตกรโรคจิตอาละวาดมาเป็นเวลานานเกินไป และคุกคามความปลอดภัยของนักเรียนทั้งเมือง จึงจะต้องควบคุมตัวเอาไว้พวกเขาเองก็มีลูก จึงไม่อยากให้ลูกของตัวเองใช้ชีวิตอยู่ด้วยความหวาดกลัวในทุก ๆ วัน“ช่วยฉันด้วย
